اندیشه بنان

آشپزی و خوش مرامی

صاحب حرفه که با مردم سروکار دارد باید خوش مرام باشد یعنی خوش اخلاق باشد ، خوش سخن باشد ، خوشرو و خوش رفتار باشد.

آشپز که حرفه اش مردمی است و دائم با مردم سر و کار دارد و بده و بستان دارد ،  باید خوش مرام باشد ، اگر تکبر کند ، عبوس باشد ، بد دهن و فحاش باشد ، تحقیر کننده و مسخره کننده باشد ، منت گذار و موهن باشد قطعا شکست می­خورد و قطعا مردم به اومراجعه نمی­کنند.

امیر المومنین علی (ع) فرمودند:

سُوءُ الخُلقِ یُوحِشُ القَریبَ وَ یُنفِرُ البَعیدَ^[1]

(بد اخلاقی نزدیکان را پراکنده و غریبه های دور را می رنجاند)

و این در حالی است که آشپز کاسب  به مشتری و مردم  نیازمند است و باید مستمرا با آنها در ارتباط و داد و ستد باشد .

بعکس خوش اخلاقی باعث جذب افراد و باعث افزایش روزی می گردد، چنانکه آن بزرگوار یعنی امیر المومنین علی (ع) در یک کلام دیگر فرمودند :

 

حُسنُ الأخلاقِ یُدِرُّ الأرزاقَ وَ یُونِسُ الرِّفاقَ^[2]

(خوش اخلاقی  امتداد و استمرار روزی را افزون و باعث جلب و جذب بیشتر دوستان می گردد)

حاصل آنکه اصحاب آشپزی باید خوش مرام و خوش اخلاق باشند به ویژه  بردباری و مهربانی. اصولا کارهای اجتماعی که بستر ساز چالش و تنش است نیاز به حلم و بردباری دارد تا با کمترین اهانت، خشم، عتاب و احیانا بگومگو  از مدار خارج نگردد و نزاع و تنش پدید نیاید  بلکه به عکس، با مهربانی و اظهار لطف، فضای برخورد و تعامل با دیگران را تلطیف نماید.

[1] –  التمیمی الامدی، عبدالواحد، غررالحکم ، ج1 ،ص435

[2] –  همان  ، ص379