اندیشه بنان

از وصیتهای حضرت فاطمه (س)

• ازدواج با امامه

يَابنَ عَمِّ، اُوصيكَ أوَّلاً أن تَتَزَوَّجَ بَعدي بِابنَةِ اُختي اَمامَةَ ؛ فَإِنَّها تَكونُ لِوُلدي مِثلي، فَإِنَّ الرِّجالَ لابُدَّ لَهُم مِنَ النِّساءِ.

اى عموزاده، تو را وصيت مى كنم كه پس از من با امامه، خواهرزاده ام ازدواج كنى ؛ چرا كه او براى فرزندانم همانند خودِ من است ؛ چرا كه مردان چاره اى از داشتن همسر ندارند.(حکمتنامه ، ص640)

وصيت نامه مالي

فاطمه(س) در روزهاي پس از رحلت رسول خدا(ص)، در مورد اموال موقوفه و شخصي خويش وصايايي داشت و بسياري از اموالي را كه از رسول خدا(ص) به وي رسيده بود، وقف كرد.

نقل شده است که بعد از رحلت رسول خدا(ص)، عباس بن عبدالمطلب نزد دختر پيامبر رفت و از وي خواست تا مقداري از اموال رسول خدا را براي پذيرايي از مهمان ها و مصارف ديگرش به وي بدهد، لكن معلوم شد دختر پيامبر همه آنها را در راه خدا وقف كرده و چيزي باقي نمانده است.

در اينجا دو نمونه از وصاياي مالي آن حضرت را ذكر مي كنيم.

• حيطان سبعه

حيطان سبعه، باغ هاي هفت گانه اي بود كه اطراف آن ديوار كشيده شده بود. بنا به روايتي، حضرت فاطمه(س) وصيت كرده بود تا اين باغ ها وقف امور خيريه شود. ابوبصير مي گويد: خدمت امام باقر(ع) رسيدم. او فرمود:آيا وصيت نامه مادرم فاطمه(س) را ديده اي؟ عرض كردم: نه. سپس درخواست كردم آن را بر من بخواند. امام باقر(ع) زنبيل كوچكي را آوردند و نوشته اي را در مقابل شان نهادند كه درباره حيطان سبعه بود. در آن وصيتنامه آمده بود.

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ.

هذا ما اَوصَت بِهِ فاطِمَهُ بِنتُ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللهِ(ص) اَوصَت بِحَوائِطِهاَ السَّبعَهِ: اَلعُوافُ وَ الدَّلالُ وَ البُرقَهُ و المُثيبُ وَ الحُسني وَ الصّافِيَهُ وَ ما لِاُمِّ اِبراهيم َ اِلي عَلِيِّ بنِ اَبي طالِبٍ(ع) فَإن مَضي عَلِيٌّ فَإلَي الحَسَنِ فَإن مَضَي الحَسَنُ فَإلَي الحُسَينِ فَإن مَضَي الحُسَينُ فَاِلَي الاَكبَرِ مِن وُلدي. شَهِدَ اللهُ عَلي ذلُكَ وَ المِقدادُ بنُ الاَسوَدُ وَ الزُّبَيرِبنِ عَوامٍ وَ كَتَبَ عَلِيُّ بنُ اَبي طالِبٍ(ع)؛

به نام خداوند بخشنده مهربان. اين، چيزي است كه فاطمه دختر محمد رسول الله(ص) بدان وصيت كرده است. فاطمه(س) وصيت مي كند به باغ هاي ديوار كشيدة هفت گانه كه عبارت اند از: العواف، الدلال، البرقه، المثيب، الحسني، الصافيه، و مشربه ام ابراهيم… كه درآمد اينها بايد در راه خدا براي نصرت اسلام مصرف شود. من وصي خود را علي بن ابي طالب(ع) قرار مي دهم. چنانچه او درگذشت، وصي من فرزندم حسن است و اگر او درگذشت، فرزند ديگرم حسين وصي من است و چنانچه حادثه اي براي او پيش آمد، بزرگ ترين فرزند پسر باقيمانده ام آن را به عهده مي گيرد. خداوند را بر اين وصيت شاهد مي گيرم و همچنين مقداد بن اسود و زبير بن عوام بر آن گواهي خواهند داد. وکاتب آن علی ابن ابیطالب(ع) است. (فروع كافي، شيخ كليني، ج۷، ص۴۸، حديث۵؛ بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۳۵)

• أمُّ العيال

ام العيال از ديگر موقوفات فاطمه زهرا(س) است كه بيست هزار نخل داشت و نيز ميوه هايي چون ليمو و پرتقال و … در آن كشت مي شد. فاطمه اطهر(س) آن را نيز وقف فقرا و سادات كرد كه در كتاب هاي عامه و خاصه چنين آمده است:

أمُّ العِيالِ صَدَقَةُ فاطِمَهَ بِنتِ رَسُولِ اللهِ(ص)؛ ام العيال صدقه فاطمه دختر رسول خداست.

حضرت فاطمه(س) براي آن هم وصيت نامه خاصي نوشت؛ زيرا اين منطقه از اهميت والايي برخوردار بود. امّ العيال امروز هم داراي چشمه هاي پر آب و سرشار است و از مناطق سرسبز و ييلاقي به شمار مي رود.(معجم معالم الحجاز، عاتق بن غيث البلادي، ج۶، ص ۱۹۴)

• وصيت نامه الهي ـ سياسي

آن حضرت وصاياي شفاهي و غير مكتوب نيز داشت و به حضرت اميرمؤمنان(ع) سفارش هايي كرد. اين وصيت در آخرين ساعات واپسين عمر مطرح شد و فرازهاي مختلفي دارد.

۱. اي علي! مرا ياد كن.

او در لحظه هاي واپسين زندگي به اميرمؤمنان علي(ع) فرمود:

يا اَبَاالْحَسَنِ لَمْ يَبْقَ لِي اِلاّ رَمَقٌ مِنَ اَلْحَياةِ وَ حَانَ زَمانُ الرَّحِيلِ وَالْوِداعِ فَاسْتَمِعْ كَلامِي فَاِنَّكَ لا تَسْمَعُ بَعدَ ذلِكَ صَوْتَ فاطِمَةَ أبَداً اوُصيكَ يَا اَبَاالْحَسَنِ اَنْ لا تَنْسَانِي وَ تَزُورَني بَعدَ مَمَاتِي.

اي اباالحسن! براي من بیش ازلحظه اي  از زندگاني نمانده است و زمان كوچ و خداحافظي فرارسيده است. سخنان مرا بشنو؛ زيرا پس از اين صداي فاطمه را هرگز نخواهي شنيد. اي اباالحسن! تو را وصيّت مي كنم كه مرا فراموش نكني و پس از وفات من همواره مرا زيارت كني.( كتاب زهرة الرياض كوكب الدّري، ج۱، ص۲۵۳)

 

• خواندن قرآن

همچنين حضرت زهرا(س) در كلمات ارزشمند ديگري، به امام علي(ع) وصيّت فرمود كه:

اِذا اَنَا مِتُّ فَتَوَلَّ اَنْتَ غُسْلِي وَ جَهِّزْنِي وَ صَلِّ عَلَيَّ وَ اَنْزِلْنِي قَبْرِي وَ ألْحِدْنِي وَ سَوِّ التُّرابَ عَلَيَّ وَ اجْلِسْ عِنْدَ رَأسِي قَبالَةَ وَجْهِي فَاَكْثِرْ مِنْ التِلاوَةِ وَالدُّعَاءِ فَاِنَّها ساعَةٌ يَحْتاجُ الْميِّتُ فيِها اِلي اُنْسِ الاَحْياءِ وَ اَنَا اَسْتَوْدِعُكَ اللهَ تَعَالي وَ اُوصيِكَ فِي وُلديِ خَيْراً؛

وقتي وفات كردم تو غسل و كفن مرا به عهده گير، و بر من نماز بگزار، و مرا درون قبر گذاشته، دفنم كن و خاك را بر روي قبر من ريخته، سپس هموار ساز و بر بالينم رو به روي صورت من بنشين و زياد قرآن بخوان و دعا كن؛ زيرا در چنين لحظه هايي مردگان به انس گرفتن با زندگان نياز دارند. من تو را به خدا مي سپارم و درباره فرزندانم سفارش نيكوكاري دارم.( بحارالانوار ، ج۷۹، ص۲۷)

• ازدواج با امامه

از وصاياي ديگر حضرت زهرا(س) به علي(ع)، توصيه به ازدواج با دختر خواهر فاطمه(س) امامه بود كه فرمود:

جَزاكَ اللهُ عَنِّي خَيّرَ الْجَزاءِ يَابْنَ عَمِّ رَسولِ اللهِ اُوصيِكَ اَوَّلاً اَن تَتَزَوَّجَ بَعّدِي بِاِبْنَةِ اُخْتِي اَمَامَةَ فَاِنَّها تَكونُ لِوُلدِي مِثْلِي فَاِنَّ الرَّجالَ لابُدَّ لَهُمْ مِنَ النِّساءِ.

اي پسر عموي پيامبر! خداوند تو را پاداش نيكو دهد! اولين وصيت من به تو اين است كه چون مردان به زنان نياز دارند. پس از من با دختر خواهرم امامه ازدواج كن؛ زيرا او همانند من با فرزندانم مهربان است.(طبري عن احمد بن محمد الخشّاب عن زكريا بن يحيي عن ابن ابي زائده عن أبيه عن محمد بن الحسن عن ابي بصير عن ابي عبدالله قال اميرالمؤمنين )… .

• آنان را آگاه مساز!

حضرت زهرا(س) در تداوم مبارزات منفي عليه كودتاگران سقيفه، به امام علي(ع) وصيت كرد:

اِنِّي اُوصيِكَ اَنْ لايَلِيَ غُسْلِي وَ كَفَنِي سِواكَ وَ اِذا اَنَا مِتُّ فَادْفِنِّي لَيْلاً وَ لا تُؤذِ نَنَّ بِي اَحَداً، وَ لا تُؤذِنَنَّ بِي اَبَابَكْرٍ وَ عُمَرَ وَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ رَسولِ اللهِ(ص) اَنْ لا يُصَلِّيَ عَلَيَّ اَبُوبَكْرٍ وَ لا عُمَرُ. (روضة الواعظين ذكر حديثاً في مرض فاطمه، ص ۱۳۰)

همانا من تو را وصيت مي كنم كه غسل و كفن كردن مرا كسي غير از تو انجام ندهد و وقتي وفات كردم، مرا شب دفن كن و هيچ كس را خبر نكن و ابوبكر و عمر را نيز مطّلع نساز و تو را سوگند مي دهم به حق رسول خدا(ص) كه ابوبكر و عمر بر جنازه من نماز نخوانند. (كشف الغمة ، ج ۲، ص ۶۸)

امام صادق(ع) نقل فرمود:

كه حضرت زهرا(س) در لحظه هاي آخر زندگي خطاب به علي(ع) فرمود:

اِذا تَوَفَّيْتُ لا تُعْلِمْ اِلاّ اُمَّ سَلَمَةَ وَ اُمَّ اُيْمَنَ وَ فِضَّةَ وَ مِنَ الرِّجالِ اَبْنَيَّ وَ الْعَبّاسَ وَ سَلْمانَ وَ عَمّاراً وَ المِقْدادُ وَ اَبّاذَرَ وَ حُذَيْفَةَ وَ لا تُدْفِنِّي اِلاّ لَيْلاً وَ لا تُعْلِمْ قَبْرِي اَحَداً.

وقتي وفات كردم به هيچ كس اطلاع نده، جز اينكه از زنان به امّ سلمه و امّ ايمن و فضّه، و از مردان به دو فرزندم حسن و حسين(ع) و عبّاس و سلمان و عمّار و مقدار و اباذر و حذيفه خبر ده. مرا دفن نكن، مگر در شب و قبر مرا به هيچ كس اطلاع نده تا مخفي بماند. (دلائل الامامة طبري، ص۴۴  و بحار الانوار، ج۷۸، ص۳۱۰)

حضرت زهرا(س) به اسماء بنت عميس فرمود:

يا اَسْماءُ اِذا مِتُّ فَاغْسِلينِي اَنْتِ وَ عَلِيُّ بْنُ اَبِي طالِبٍ(ع) وَ لا تُدْخِلي عَلَيَّ اَحَداً.

اي اسماء، وقتي من از دنيا رفتم، تو و علي(ع) مرا غسل دهيد و هيچ كس را در كنار جنازه من راه ندهيد. (ذخائر العقبي، ص ۵۳)

• دشمن من و رسول خدا درتجهیز وتدفین من شرکت نکند!

حضرت زهرا (س)خطاب به اميرالمؤمنين علي(ع) فرمود:

اُوصِيكَ اَنْ لايَشْهَدَ اَحَدٌ جِنازَتِي مِنْ هؤلاءِ الَّذينَ ظَلَمونِي وَ اَخَذوا حَقِّي فَاِنَّهُمْ عَدُوِّي وَ عَدُوُّ رَسولِ اللهِ وَ لا تَتْرُكْ اَنْ يُصَلِّيَ عَلَيَّ اَحَدٌ مِنْهُمْ وَ لا مِنْ اَتْباعِهِمْ وَ ادْفِنِّي فِي الَّيْلِ اِذا هَدَأتِ الْعُيُونُ وَ نَامَتِ الاَبْصارُ. (اي علي) تو را وصيت مي كنم هيچ يك از آنان كه به من ظلم روا داشتند و حق مرا غصب كردند، نبايد در تشييع جنازه من شركت كنند؛ زيرا آنها دشمنان من و دشمنان رسول خدا هستند و اجازه نده كه فردي از آنها و پيروانشان بر من نماز بگزارد. مرا شب دفن كن، آن هنگام كه چشم ها آرام گرفته و ديده ها به خواب فرو رفته باشند. (بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۰۹؛ ج۷۸، ص۲۵۳؛ ج۲۸، ص۳۰۴)

 

• وصيت نامه مكتوب

سخنان فاطمه(س) در آخرين لحظات با شوهر مظلومش به پايان رسيد. او با ذكر شهادتين براي هميشه چشمان خود را بر روي دنيا بست و به ديار ابدي، نزد پدرش رسول گرامي اسلام شتافت.

امام علی (ع) به اطراف خانه خويش نگاه كرد، چشمش به بسته اي افتاد كه از همسرش به يادگار مانده بود. آن را باز كرد و ديد حضرت فاطمه، چنين وصيت كرده است:

بِسْمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم.

هذا ما اَوْصَتْ بِهِ فاطِمَةُ بِنْتُ رَسولِ اللهِ، اَوْصَتْ وَ هِيَ تَشْهَدُ اَنْ لا الهَ اِلاّ اللهُ وَ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسولُهُ وَ اَنَّ الْجَنَّةَ حَقُّ وَ النّارَ حَقُّ وَ اَنَّ السّاعَةَ آتِيَةٌ لارَيْبَ فيها وَ اَنَّ اللهَ يَبْعَثُ مَنْ فُي الْقبورِ.

يا عَلِيُّ اَنَا فاطِمَةُ بَنتُ مُحَمَّدٍ(ص) زَوَّجَنِي اللهُ مِنكَ لِأكُونَ لَكَ فِي الدُّنيا وَ الاخِرةِ، اَنْتَ اَوْلي بِي مِنْ غَيْرِي، حَنِّطْني وَ غَسِّلْنِي وَ كَفِّنِّي بِاللَّيلِ وَ صَلِّ عَلَيَّ وَ ادْفِنِّي بِاللَّيْلِ وَ لا تُعْلِمْ اَحَداً وَ اَسْتَوْدِعُكَ اللهَ و اقْرَءُ عَلي وُلْدِي السَّلامَ اِلي يَومِ الْقِيامَةِ.

به نام خداوند بخشنده و مهربان. اين وصيّت نامه فاطمه دختر رسول خداست و در حالي وصيّت مي كند كه شهادت مي دهد خدايي جز خداي يگانه نيست و محمّد(ص) بنده و پيامبر اوست و بهشت حق است و آتش جهنم حق است و همانا روز قيامت فراخواهد رسيد و شكّي در آن نيست و خداوند مردگان را از قبر زنده كرده، وارد محشر مي فرمايد.

اي علي! من فاطمه دختر محمّد هستم. خدا مرا به ازدواج تو درآورد تا در دنيا و آخرت براي تو باشم. تو از ديگران بر من سزاوارتري. حنوط و غسل و كفن كردن مرا در شب به انجام رسان و شب بر من نماز بگزار و شب مرا دفن كن و به هيچ كس اطّلاع نده. تو را به خدا مي سپارم و بر فرزندانم تا روز قيامت، سلام و درود مي فرستم. (كتاب عوالم، ج۱۱، ص۵۱۴؛ بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۱۴؛ ج۱۰۰، ص۱۸۵؛ ج۷۸، ص۳۹۰)