اندیشه بنان

 

 

 – افطاری دادن روزه دار

یعنی با غذا دادن شما ، روزه روزه دار هنگام افطار باز شود. و روزه دار با دست شما افطار کند. معنای این سخن، این نیست که شما حتما از مال خود کسی را افطار دهی یا شکم یک انسان را هنگام افطار سیر کنی بلکه همین که با دادن یک ظرف آب یا یک حبه خرما، یا یک قطعه شیرینی روزه اوتوسط شما باز شود و او روزه اش راافطار کند پس به او افطار دادی.

هر چند اگر شکم روزه دار را هنگام افطار سیر کنی خیلی ارزش  دارد و بویژه اگر با مال خود کسی را افطاری دهی که قطعا ثواب مضاعف دارد.

از گذشته دور افطاری دادن سیره اولیاء و علماء و بزرگان و مؤمنین و متمولین بود. و امروز در برخی کشورها و مناطق افطاری دادن را تا سر حد وجوب برخود لازم می شمارند و با همه امکان و توان تلاش می کنند بهترین سفره افطار را فراهم کنند و خیلی افتخار می کنند که روزه داران کنار سفره شان جمع شوند.

چند روایت در باره ارزش افطاری دادن:

 

• پیامبر (ص)فرمود:

مَنْ فَطَّرَ صَائِماً، كَانَ لَهُ مِثْلُ أجْرِهِ، غَيْرَ أنَّهُ لا يُنْقَصُ مِنْ أجْرِ الصَّائِمِ شَيْءٌ.

هرکس به روزه داری افطاری دهد، اجری مانندِ اجر روزه دار به او می رسد؛ بی آنکه چيزی از پاداش روزه دار کم شود          (جامع احادیث الشیعه، ج9 ، ص269)

 

• پیامبر(ص) :

يا علىُّ ! ثَلاثُ فَرَحاتٍ لِلْمُؤمِنِ فِى الدُّنيا: لَقْىُ الاْءخوانِ وَ الإفْطارُ مِنَ الصِّيامِ وَ التَّهجُّدُ مِنْ آخِرِ الْلَيْلِ.

براى مؤمن در دنيا سه خوشحالى است: ديدار برادران، افطاری دادن بابت روزه  ونماز و عبادت آخر شب. (بحار الأنوار، ج 96، ص 248.)

 

• پيامبر خدا نزد سعد بن معاذ افطار كرد و فرمود:

أفطَرَ عِندَكُمُ الصّائِمونَ ، وأكَلَ طَعامَكُمُ الأَبرارُ ، وصَلَّت عَلَيكُمُ المَلائِكَةُ .

روزه داران ، نزد شما افطار کردند و نيكان ، غذاى شما را خوردند و فرشتگان ، بر شما درود فرستادند                   ( سنن ابن ماجة ، ج ۱ ، ص ۵۵۶ ، ح ۱۷۴۷ )

 

2- پیامبر (ص) :

وَ مَنْ فَطَّرَ فِيهِ مُؤْمِناً صَائِماً كَانَ لَهُ بِذَلِكَ عِنْدَ اللَّهِ عِتْقُ رَقَبَةٍ وَ مَغْفِرَةٌ لِذُنُوبِهِ فِيمَا مَضَى

فَقِيلَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَيْسَ كُلُّنَا يَقْدِرُ عَلَى أَنْ يُفَطِّرَ صَائِماً فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى كَرِيمٌ يُعْطِي هَذَا الثَّوَابَ مِنْكُمْ مَنْ لَا يَقْدِرُ إِلَّا عَلَى مَذْقَةٍ مِنْ لَبَنٍ فَفَطَّر بِهَا صَائِماً أَوْ شَرْبَةٍ مِنْ مَاءٍ عَذْبٍ أَوْ تَمَرَاتٍ لَا يَقْدِرُ عَلَى أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ .

در این ماه هر کس یک مومن روزه دار را افطاری بدهد نزد خداوند پاداش آزاد کردن یک بنده در راه خدا را دارد و (سبب) آمرزش گناهان گذشته او خواهد بود.

 

به رسول خدا صلی الله علیه و آله گفته شد: همه ما توانایی افطاری دادن به یک مومن را نداریم، چه باید بکنیم؟

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

خداوند کریم است. او این پاداش را به کسی که تنها توانایی افطاری دادن با یک شربت شیر و یا آب و یا چند دانه خرما را دارد نیز عطا خواهد نمود.

(جامع احادیث الشیعه،ج9 ، ص267)

 

 

از این روایات استفاده می شود که افطاری دادن خیلی ثواب دارد. بلکه به اندازه روزه . روزه دار ، بی کم و کاست ثواب دارد و به اندازه آزادی یک بنده پاداش و موجب آمرزش گناهان شخص می شود و چنانکه قبلا متذکر شدم ضرورت ندارد که حتما با افطارکامل کسی را سیر کنیم بلکه افطاری با یک جرعه شیرویا یک  قطعه شیرینی و یا یک حبه خرما. و یا یک استکان آب. کافی به مقصود است.

چنان این کار ارزش دارد که به ارزش تجهیز حاجی برای حج و تجهیز رزمنده جبهه ها برابری می کند.

و شادی افطاری دادن به میزان شادی ملاقات مؤمن و شادی  متحجد نیمه های شب است.

این کار نشان ازارزش والای خدمت به دیگران است که خدمت به دیگران هم به اندازه روزه ارزش دارد و لازم است کنار عبادات خاصه خدمات مردمی هم اضافه شود.