بسم الله الرحمن الرحیم
)بِسمِاللهِ الرَّحمانِ الرَّحیم([1]
به نام خداوند بخشنده مهربان.
پیامبر گرامی6:
لایُرَدُّ دُعاءٌ أوَّلُهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ؛[2]
دعایی که با بسمالله الرحمن الرحیم شروع شود، رد نمیشود.
أنَّهُ إذا قالَ الْمُعَلِّمُ لِلصَّبيِّ قُل بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَقالَ الصَّبِیُّ بِسمِاللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ کَتَبَ اللهُ بَراءَةً لِلصَّبِيِّ و بَراءَةً لِاَبَوَیهِ و بَراءَةً لِلمُعَلِّمِ؛[3]
وقتی معلم به کودک بگوید: بگو بسمالله الرحمن الرحیم و کودک آن را تکرار کند خداوند برای کودک و پدر و مادرش و معلم، برائت از آتش در نظر خواهد گرفت.
إذا قالَ الْعَبدُ بِسمِاللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ قالَ اللهُ جَلَّ جَلالُهُ: بَدَأَ عَبدی بِاسْمی و حَقٌّ عَلَيَّ أنْ اُتَمِّمَ لَهُ اُمُورَهُ و اُبارِکَ لَهُ فی أحوالِهِ؛[4]
هر گاه بندهای بسمالله الرحمن الرحیم بگوید خداوند میفرماید: بندهام کارش را با نام من آغاز کرد، بر من است تا کارش را به پایان برسانم و برای او در کارهایش برکت قرار دهم.
مَن رَفَعَ قِرطاساً مِنَ الأرْضِ مَکتوبا عَلَیهِ بِسمِاللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ إجلالاً لِلّهِ ولِاِسْمِهِ عَنْ أن یُداسَّ کانَ عِندَ اللهِ مِنَ الصِّدِّیقینَ و خُفِّفَ عَن والِدَیهِ و إن کانا مُشرِکَینِ؛[5]
هر کس کاغذی را که روی آن بسمالله الرحمن الرحیم نوشته شده است از روی زمین بردارد و این کار برای بزرگداشت خداوند و جلوگیری از اهانت به نام او باشد، نزد خداوند از صدیقین به شمار میرود و از بار گناه پدر و مادرش برداشته خواهد شد، حتی اگر مشرک باشند.
امام علی7:
ألا فَمَن قَرَأها (بِسمِاللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ) مُعتَقِداً لِمُوالاةِ مُحَمَّدٍ و آلِهِ الطَّیِّبِینَ مُنقادا لأمرِها مُؤمِناً بِظاهِرِها و باطِنِها أعطاهُ اللهُ عَزَّ وَ جلَّ بَکُلِّ حَرفٍ مِنها حَسَنَةً کُلُّ واحِدَةٍ مِنها أفضَلُ مِنَ الدُّنْیا و ما فیها مِن أصنافِ أموالِها و خَیراتِها؛[6]
هر که بسمالله الرحمن الرحیم را با اعتقاد و دوستی محمد و آل پاکش و با تسلیم در برابر دستوراتشان و با ایمان به ظاهر و باطنش بخواند خداوند عزیز و جلیل در مقابل هر حرف آن، چیزی برتر از دنیا و آنچه در آن است، از ثروت و خوبیها را به او میبخشد.
امام صادق7:
اَلباءُ بَهاءُ اللهِ وَ السِّینُ سَناءُ اللهِ وَالْمِیمُ مَجدُاللهِ واللهُ إلهُ کُلِّ شَيءٍ الرَّحمنُ بِجَمیعِ خَلقِهِ وَالرَّحیمُ بِالْمؤمنینَ خاصَّةَ؛
باء (بسمالله الرحمن الرحیم) بهاء (روشنی) خدا و سین آن سناء (بزرگی) خدا و میم آن مجد (عظمت) خدا، و الله معبود همه چیز، رحمن مهربان به همه خلق، رحیم مهربان فقط به مؤمنان است.[7]
رُبَّما تَرَکَ بَعضُ شیعَتِنا فِي افْتِتاحِ أمرِهِ بِسمِاللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَیَمْتَحِنُهُ اللهُ بِمَکْروهٍ لِیُنَبِّهَهُ عَلی شُکرِاللهِ وَالثَّناءِ عَلَیهِ و یَمحَقُ وَ صَمةَ تَقصیرِهِ عِندَ تَرکِهِ قَولَ بِسمِاللهِ الرَّحمن الرَّحیم؛
بسا که یکی از شیعیان ما در آغاز کاری، بسمالله الرحمن الرحیم نمیگوید و به همین خاطر، خداوند، او را گرفتار چیزی ناخوشایند میسازد تا به شکر و ثنای الهی متوجّه گردد و کوتاهیاش را در گفتن بسمالله، جبران کند.[8]
امام کاظم7:
ما مِن أحَدٍ دَهَمَهُ أمرٌ یَغُمُّهُ أو کَرَبَتْهُ کُربَةٌ فَرَفَعَ رَأسَهُ إلَي السَّماءِ ثُمَّ قالَ ثَلاثَ مَرّاتٍ: بِسمِاللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ إلاّ فَرَّجَ اللهُ کُربَتَهُ و أذهَبَ غَمَّهُ؛
هر کس گرفتار چیزی است که غمگینش میسازد یا ناخوشایندی که ناراحتش میکند، اگر سر به آسمان بلند کند و سه بار بسمالله الرحمن الرحیم بگوید، بیتردید، خداوند، گره از کارش خواهد گشود و غمش را برطرف خواهد کرد.[9]
امام رضا7:
إنَّ بِسمِاللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ أقرَبُ إلَي اسْمِاللهِ الأعظَمِ مِن سَوادِ الْعَینِ إلی بَیاضِها؛[10]
بسمالله الرحمن الرحیم، به اسم اعظم نزدیکتر است از سیاهی چشم به سفیدیاش.
امام رضا7: مَعنی قَولِ القائِلِ بِسمِاللهِ أيْ أسِمُ عَلی نَفسی سِمَةً مِن سِماتِ اللهِ وهِیَ الْعِبادَةُ؛[11]
معنای گفته کسی که بسمالله میگوید، یعنی نشانی از نشانههای خداوند را بر خود میگذارم و آن عبادت است.
[1] . آیه اول تمام سورههای قرآن کریم بجز سوره مبارکه توبه.
[2] . الدعوات، ص52.
[3] . مجمعالبیان، ج۱، ص50.
[4] . عیون أخبارالرضا7، ج۲، ص269.
[5] . نزهة الناظر و تنبیه الخاطر، ج۱، ص32.
[6] . عیون أخبارالرضا7، ج۱، ص270.
[7] . کافی، ج۱، ص114.
[8] . التوحید، ص231.
[9] . مکارمالأخلاق، ص347.
[10] . عیون أخبارالرضا، ج۱، ص8.
[11] . التوحید، ص229.
