دوستی با خردمندان   

دوستی با خردمندان        

دوستی با خردمندان به نوبه خود کار درستی است  هم به صلاح انسان است وهم یک اقدام صحیح و درستی است؛ زیرا انسان عاقل  هم خیر خواه است وهم راهنمای درستی است  وهم منشأ خیر وخدمات.

کسی که با عاقل به ویژه با اهل دل  رفیق می شود  سود می کند  وبهره می برد  زیرا از طریق او هم عقل خود را تقویت می کند  وهم به مصالح زندگی خود آشنا می شود  وهم از خیر خواهی او بهره می برد .

جمله زیبایی دارد امام علی (ع) آنجا که می فرماید :

اَکثَرُ الصَّلاحِ وَ الصَّوابِ فی صُحبَهِ اُولِی النُّهی  وَ الاَلبابِ.

بیشترین مصلحت انسان ودرستی کار او در رفاقت با صاحبان عقل وصاحبان دل است .

(غرر الحکم ، ح 3129)

حضرت در این جمله استدلال نکرده  ودلیل وعلت ذکر ننموده است چون مطلب بسیار روشن است .

بدیهی است بهره وری انسان عاقل  به ویژه صاحبدل بسیار زیاد است  وهرکس از طریق دوستی با او بخواهد بهره مند شود می تواند .

جون عاقل هم بهره وری خوبی دارد  وهم از بهره دهی دریغ ندارد .

حضرت امیر المومنین (ع) در یک روایتی حیات  جان را از بهره وریهای عاقل می شمارد ومی فرماید :

صُحبَهُ الوَلِیِّ اللَّبیبِ حَیاهُ الرُّوحِ.

رفاقت با دوست عاقل مایه زنده شدن روح است. (غررالحکم  ، ح5837)

زیرا عاقل سخنی می گوید که باآن  علم انسان زیاد می شود  وکاری می کند که دل انسان طراوت پیدا می کند ونکته یی می گوید که در مرام انسان اثر می گذارد . پس انسان با عاقل تحول می یابد  ، رشد می کند  وآثار حیات در او جوانه می زند .

و حضرت در عبارت دیگر پیرامون رفاقت با عاقلان چنین می فرماید :

عَجِبتُ لِمَن یَرغَبُ  فِی التَّکَثُّرِ مِنَ الاَصحابِ  کَیفَ لا یَصحَبُ العُلَماءَ الاَلِبّاءَ الاَتقِیاءَ الَّذینَ یَغنِمُ فَضائِلَهُم  وَ تُهدیهِ عُلُومُهُم  وَ تُزَیِّنُهُ صُحبَتُهُم .

در شگفتم از کسی که مایل است دوستان او زیاد شوند چطور با عالمان خردمند پرهیز گار همنشینی نمی کند تا از فضائل شان بهره مند شود  ودانش شان هم  وی را به راه درست زندگی هدایت نماید  و با همنشینی شان جلوه وزیبایی یابد. (غرر الحکم ، ح 62 77)

حضرت در این سخن نغز شان  برخی از بهره مندیهای خردمند عالم را بر می شمارد که اگر با آنها رفاقت وهمنشینی  صورت گیرد هم چراغ راه زندگی اند  وهم مایه زینت اند وهم باعث انتقال فضیلت.