وظیفه نسبت به سلامتی
- شکر بر عافیت وسلامت
- عاجزیم از شکر سلامتی
- دونعمتِ ناسپاسی شد
- استفاده درست از سلامتی
- توجه به خدادرسلامتی
- خاموشی
- شکر بر عافیت وسلامت
حُسَینُ ابنُ زَیدِ ابنِ عَلِیٍّ (ع) قالَ دَخَلتُ مَعَ اَبی عَبدِاللهِ عَلی رَجُلٍ مِن اَهلِنا وَکانَ مَریضاً فَقالَ لَهُ اَبُو عَبدِاللهِ (ع) اَنساکَ اللهُ العافِیَهِ وَلا اَنساکَ الشُّکرَ عَلَیها .
حسین نوه امام سجاد (ع) گوید همراه امام صادق (ع) بر مردی از دودمان ما وارد شدیم ومرد بیمار بود حضرت امام صادق (ع) به او فرمود : خداوند عافیت وسلامتی را از یادت برد اما شکر بر عافیتت را که از یادت نبرد (سفینه البحار ، ج2 ، ص208)
(در واقع حضرت می خواهد به او هشدار بدهد که باید قدر عافیت بدانی وهمواره بر آن شاکر باشی)
- عاجزیم از شکر سلامتی
امام جعفرصادق(ع) فرمود:
العافِیَةُ نِعمَةٌ یُعجَزُ الشُّكرُ عَنها.
سلامتی نعمتی است (گرانبها) كه انسان از ادای شكر آن عاجز و ناتوان است.
(سفینه، ج ٢، ص ٢٠٨)
- دونعمتِ ناسپاسی شده
پیامبراکرم (ص) فرمود:
- شکر بر عافیت وسلامت
سلامتی و اوقات فراغت دو نعمتی هستند كه همواره محلّ ناسپاسی و كفران هستند (آن گونه كه باید و شاید از آنها بهرهبرداری نمیشود).
(مواعظ صدوق، ص ٥٥)
- استفاده درست از سلامتی
امام علی (ع) در شعری منسوب به آنحضرت فرمود:
أتَمُّ النّاسِ أعلَمُهُم بِنَقصِهِ * وَ أَقمَعُهُم لِشَهوَتِهِ وَحِرصِهِ .
فَلا تَشتَغِل عافِيَةً بِشَئٍ * وَلا تَستَرخِصَنَّ داءً لِرُخصِهِ.
کاملترین مردم کسی است که به نقص خود آگاهتر باشد و شهوت وحرص خود را مهار نماید
پس سلامتی را در امور نادرست به کار نگیر ودرد را بخاطر ارزانی اش دنبال نکن.(سفینه البحار ، ج2 ، ص208)
- درسلامتی به خدا توجه کن
امام علی (ع) فرمود:
اَیُّهَا النّاسُ سَلُوا اللهَ الیَقینَ وَ ارغَبُوا اِلَیهِ فِی العافِیَهِ فَاِنَّ اَجَلَّ النِّعمَهِ العافِیَهُ.
- ای مردم از خدا یقین بخواهید ودر حال عافیت به سوی او توجه کنید (و امر اورا اجرا واطاعت کنید)چراکه عمده ترین نعمت عافیت وسلامتی است .(پس قدر سلامتی را بدانید وتا سالم هستید در مسیر اطاعت خدا باشید) ( بحار الأنوار ، ج70،ص 176، ح33)
- خاموشی
امام علی (ع)ا فرمود:
اَلعافِيَةُ عَشرَةُ أجزاءٍ ، تِسعَةٌ مِنها في الصَّمتِ إلاّ بِذِكرِ اللّه ِ ، وَ واحِدٌ في تَركِ مُجالَسَةِ السُّفَهاءِ
امام على عليه السلام : عافيت ده جزء است. نُه جزء آن در دم فرو بستن است مگر از ياد خدا و يك جزء در ترك همنشينى با نابخردان. (تحف العقول ،ج1 ، ص 89.)
