آداب سفر
)قُل سِیرُوا فِی الاَرضِ ثُمَّ اُنظُرُوا کَیفَ کانَ عاقِبَةُ المُکَذِّبینَ([1]
بگو در زمین بگردید، آنگاه بنگرید که عاقبت تکذیب کنندگان چگونه بوده است.
پیامبر گرامی6:
حَقٌّ عَلَي الْمُسْلِمِ إذا أراد سَفَراً یُعْلِمَ إخْوانَهُ وَ حَقٌّ عَلی إخْوانِهِ إذا قَدِم أنْ یَأتُوه؛[2]
شایسته است مسلمان، هنگام مسافرت برادرانش را مطلع گرداند و برادرانش نیز هنگام بازگشت، به استقبال او بروند.
إذا کانَ ثَلاثَةُ نَفَرٍ فی سَفَرٍ فَلْیَؤُمَّهُمْ أقْرَؤُهُمْ و إنْ کانَ أصْغَرَهُمْ سِنّاً فَإذا أمَّهُمْ فَهُوَ أمیرُهُمْ؛[3]
هر گاه در سفر سه نفر شدند، باید آنکه آگاهتر است، سرپرست باشد، اگرچه از نظر سن کوچکتر از دیگران باشد و آنکه سرپرستی دیگران را پذیرفت او رهبر و امیر آنهاست.
إذا خَرَجَ اَحَدُکُمْ إلی سَفَرٍ ثُمَّ قَدِمَ عَلی أهْلِهِ فَلْیُهْدِهِمْ؛[4]
هر گاه کسی از شما به سفر برود و سپس به خانهاش باز گردد، برای اهل خانه هدیهای بیاورد.
سافِرُوا تَصِّحُوا وَ تَغنَمُوا؛[5]
مسافرت کنید تا سالم و تندرست بمانید و بهرهها نصیبتان گردد.
امام علی7:
لایَخْرُجُ في سَفَرٍ یُخافَ فیهِ عَلی دینِهِ وَ صَلاتِهِ؛[6]
به سفری که در آن بیم خطر بر دین و نماز هست، نروید.
امام باقر7:
إذا أراد سَفَراً جَمَعَ عِیالَهُ فی بَیْتٍ ثُمَّ قالَ: اَللّهُمَّ إنّی اَسْتَوْدِعُکَ دینی وَ نَفْسی وَ مالی وَ أهْلی وَ وُلدي وَ جیرانی؛[7]
زمانی که میخواست مسافرت کند، عیال و فرزندانش را در خانهای جمع کرده، دعا مینمود و میفرمود: خدایا دین، نفس، مال، اهل، فرزندان و همسایگان خودم را به تو میسپارم.
امام رضا7:
إذا خَرَجْتَ مِنْ مَنْزلِکَ في سَفَرٍ أوْ حَضَرٍ، فَقُل: بِسْمِاللهِ، آمَنْتُ بِاللهِ، تَوَکَّلْتُ عَلَی اللهِ، ما شاءَ اللهُ، لا حَوْلَ وَ لاقُوَّةَ اِلا بِاللهِ؛[8]
هر گاه برای سفر یا غیر آن از منزل خارج شدی، بگو: به نام خدا، ایمان آوردم به خدا، توکّل کردم به او، هر چه خدا بخواهد، همان میشود، و هیچ قدرت و نیرویی غیر از خدا نیست.
امام صادق7:
اِفتَتِح سَفَرَکَ بِالصَّدَقَةِ؛[9]
سفرت را با دادن صدقه آغاز کن.
[1] . سوره انعام، آیه11.
[2] . وسائلالشیعه، ج۵، ص329.
[3] . کنزالعمال، ح17548.
[4] . بحارالانوار، ج76، ص283.
[5] . مواعظ عددیه، ص12.
[6] . بحارالانوار، ج۱۰، ص108.
[7] . وسائلالشیعه، ج۵، ص276.
[8] . اصول کافی، ج۲، ص543.
[9] . بحارالانوار، ج100، ص103.
