اندیشه بنان

آشپزی و غذای مباح و حلال

آشپز مسلمان ،آشپزی خود را در چهار چوب اسلام و ارزشهای اسلامی، انجام می دهد و باید و نبایدهای دینی در این رابطه را مراعات می نماید ، تلاش دارد آنچه را که می باید انجام شود، انجام  دهد و آنچه را که نمی باید، بر حذر  گردد.

از جمله آن ، تهیه غذای حلال است ، یعنی مواد اولیه را از حلال تهیه می کند و با ابزار و امکانات مباح و غیر غصبی می پزد و یا فراهم می آورد ، و از مال پاک و طیب و طاهر تدارک می بیند ، تا غذایی را که به مردم می دهد مباح ، حلال و طیب باشد .

آشپزی که در تهیه غذا به فکر حلال باشد دو نتیجه می گیرد ، یکی آنکه خود از کسب حلال برخوردار می شود و دیگر آنکه به دیگران لقمه حلال می خوراند . اما اگر غذای حرام ،  تهیه وبه دیگران بدهد هم دچار کسب حرام شده و هم به دیگران غذای حرام خورانده که هر دو عمل قبیح ، نا پسند و مذ موم است .

امام علی (ع) فرمودند:

بِئسَ الطَّعامُ الحَرامُ ^[1]

(بد غذایی است  حرام)

آری غذای حرام  هم بد است برای تهیه کننده و هم بد است برای خورنده . آشپز اگر به فکر کسب و رشد مالی خود باشد  قطعا با حرام رشد نخواهد کرد ؛ چرا که امام کاظم (ع) فرمودند:

اِنَّ الحَرامَ لا یَنمی وَ اِن نَمی لایُبارَکُ لَهُ فیهِ^[2]

(حرام رشد نمی کند و اگر رشد کند برکت ندارد)

 خلاصه آنکه آشپز و مدیریت آشپزی و هر آن کس که تهیه و توزیع غذا را بر عهده دارد باید مواد اولیه آن را از مواد مباح و حلال فراهم نماید ومواظب باشد تا آلوده به غصب نباشد و آلوده به امور ممنوعه و خلاف شرع نگردد .

در وصف خداوند متعال آمده که او به بندگان غذای طیب و پاکیزه می دهد و هرگز غذای آلوده به حرام و غیر طیب نمی دهد .

وَرَزَقناهُم مِنَ الطَّیِّباتِ^[3]

[1] –  دشتی، علی، ترجمه نهج البلاغه ، نامه 31

[2] –  ابن یعقوب الکلینی، ابوجعفرمحمد، اصول الکافی ، ج5 ، ص125

[3] –  سوره یونس ،  آیه 93