احترام به علما
)وَ هُم مُکرَمُونَ([1]
و آنان مورد احترامند.
پیامبر گرامی6:
مَن أکرَمَ عالِماً فَقَد أکرَمَنی وَ مَن أکرَمَنی فَقَد أکرَمَ اللهَ و مَنْ أکرَمَ اللهَ فَمَصیرُهُ الی الجَنَّةِ؛[2]
هر کس عالمی را گرامی بدارد، مرا گرامی داشته و هر کس مرا گرامی بدارد و اکرام کند، خدا را گرامی داشته و اکرام نموده و هر کس خدا را اکرام کند، به سوی بهشت روانه خواهد شد.
مَنِ احتَقَرَ، صاحِبَ العِلمِ فَقَدِ احْتَقَرَنی و مَن احْتَقَرَنی فَهُوَ کافِرٌ؛[3]
کسی که عالمی را حقیر و کوچک بشمارد، مرا حقیر شمرده است و هر کس مرا حقیر بشمارد، کافر است.
مَنْ اَهانَ فَقیهاً مُسلِماً لَقِیَ اللهَ یَومَ القیامَةِ و هُوَ عَلَیهِ غَضْبانُ؛[4]
هر کس به فقیه و عالم مسلمانی اهانت کرده و او را خوار کند، خداوند را در روز قیامت ملاقات میکند در حالی که بر وی خشمناک است.
أکرِمُوا العلَماءَ فإنَّهُم وَرَثَةُ الانبیاءِ فَمَن أکرَمَهُم فَقَد أکرَمَ اللهَ وَ رَسولَهُ؛[5]
عالمان را گرامی بدارید که آنان وارث پیامبراناند، پس هر کس آنها را گرامی بدارد و اکرام کند، همانا خدا و رسولش را گرامی داشته است.
تواضَعُوا للعالِمِ و ارفعُوهُ، فاِنَّ الملائکَةَ ترفَعُ العالِمَ وَ تَخفِضُ أجنَحِتَها وَ تَستَغفِرُ لَهُ؛[6]
در برابر عالمان فروتنی کنید و آنها را بالا ببرید، همانا فرشتگان عالِم را بالا میبرند و بالهای خود را پایین میآورند و برایشان آمرزش میطلبند.
امام علی7:
مَنْ وَقَّرَ عالِماً فَقَد وَقَّرَ رَبَّهُ؛[7]
کسی که به عالمی احترام گذارد، همانا به خداوند احترام گذارده است.
قُمْ عَن مَجلِسِکَ لِأبیکَ وَ مَعَلِّمِکَ وَ اِنْ کُنتَ أمیراً؛[8]
به احترام پدر و معلّمت از جای خود برخیز، گرچه امیر و فرمانروا باشی.
امام باقر7:
إذا جَلَستَ إلی عالِمٍ فَکُن عَلی أن تَستَمِعَ أحْرَصَ مِنکَ عَلَی أن تَقولَ؛[9]
هر گاه با عالمی همنشین شدی، سعی کن بیشتر از آنکه با او سخن بگوئی، حریص بر گوش دادن به سخن او باشی.
امام کاظم7:
عَظِّمِ العالِمَ لِعِلمِهِ وَ دَعْ مُنازَعَتَهُ؛[10]
عالم را به جهت علم و دانشی که دارد تعظیم و احترام نما و با او منازعه نکن.
[1] . سوره صافات، آیه 37.
[2] . جامعالاخبار، ص111.
[3] . ارشاد القلوب، ص165.
[4] . عوالی الئالی، ج۱، ص359.
[5] . نهجالفصاحه، ج450.
[6] . الفردوس، ج۲، ص45، ح 2263.
[7] . شرح غررالحکم، ج5، ص651.
[8] . مستدرک الوسائل، ج5، ص203.
[9] . بحارالانوار، ج2، ص43.
[10] . بحارالانوار، ج78، ص309.
