اطعام

اطعام

)فَکُلُوا مِنْها وَ اَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقیرَ([1]

پس از آنها بخورید و به درمانده مستمند بخورانید.

پیامبر گرامی6:

مَنْ اَطْعَمَ مُسْلِماً جائِعاً اَطْعَمَهُ الله مِنْ ثِمارِ الْجَنَّةِ؛[2]

هر کس مسلمان گرسنه‌ای را غذا بدهد، خداوند از میوه‌های بهشت به او بخوراند.

اِنَّ اَهوَنَ اَهلِ النّارِ عَذاباً عَبدُاللهِ بنِ جُذعانَ، فَقیلَ لَهُ: وَ لِمَ یا رَسُولَ اللهِ؟ قالَ: اِنَّهُ کَانَ یُطعِمُ الطَّعامَ؛[3]

بدرستیکه کم عذاب‌ترین دوزخی، عبدالله بن جذعان است. عرض شد: ای رسول خدا6 چرا؟ فرمود: چون اطعام می‌کرد.

امام علی7:

قوتُ الأجسادِ الطَّعامُ وَ قوتُ الأرواحِ الإطعامُ؛[4]

غذای جسم، خوردن و غذای روح، خوراندن است.

مَا أکَلتَهُ راحَ، وَ ما اَطعَمتَهُ فاحَ؛[5]

آنچه بخوری برود و آنچه بخورانی فراوان و پربرکت شود.

اِذا اَطعَمتَ فَأشبِع؛[6]

هر گاه به کسی غذا دادی، پس او را سیر کن.

امام سجاد7:

مَن باتَ شَبعانَ وَ بِحَضرِتِهِ مُؤمِنٌ طاوٍ، قالَ اللهُ تَعالی: مَلائِکَتِی، اُشهِدُکُم عَلی هذَا العَبدِ إنّی اَمَرتُهُ فَعَصانِی و أطاعَ غَیری فَوَکَلتُهُ اِلی عَمَلِهِ وَ عِزَّتی وَ جَلالی لاغَفَرتُ لَهُ اَبَدأ؛[7]

هر کسی که شب را با شکم سیر بگذراند و در کنارش مؤمِنی گرسنه باشد خداوند متعال می‌فرماید: فرشتگان من، شما را بر این بنده گواه می‌گیرم که من به او دستور دادم و او نافرمانیم کرد، و از غیر من فرمان برد، پس او را به کارش وا گذاشتم، به عزّت و جلالم سوگند هرگز او را نیامرزم.

امام باقر7:

اِنَّ اللهَ یُحِبُّ اِطعامَ الطَّعامِ وَ هِراقَةَ الدِّماءِ؛[8]

خداوند اطعام کردن و قربانی کردن را دوست دارد.

امام صادق7:

ثَلاَثَةٌ إنْ یَعْلَمْهُنَّ الْمُؤْمِنُ کَانَتْ زیَادَةً فِي عُمُرهِ وَ بَقَاءَ النِّعْمَةِ عَلَیْهِ… تَطْویلُهُ فِي رُکُوعِهِ وَ سُجُودِهِ فِي صَلاَتِهِ وَ تَطْویلُهُ لِجُلُوسِهِ عَلَي طَعَامِهِ إذَا أطْعَمَ عَلَي مَائِدَتِهِ وَ اصْطِنَاعُهُ الْمَعْرُوفَ إلَي أهْلِهِ؛[9]

سه چیز است که اگر مؤمن از آنها مطلع شود، باعث طول عمر و دوام بهره‌مندی او از نعمت‌ها می‌شود… طول دادن رکوع و سجده، زیاد نشستن بر سر سفره‌ای که در آن دیگران را اطعام می‌کند و خوش‌رفتاری‌اش با خانواده.

مِن مُوجِباتِ الجَنَّةِ وَالمَغفِرَةِ اِطعامُ السَّبغانَ، ثُمَّ تَلا قَولُ‌اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ، اَوُ اِطعامٌ فی یَومٍ ذِی مَسغَبَةٍ(سوره بلد، آیه14)؛[10]

یکی از موجبات بهشت و آمرزش، اطعام گرسنه است، سپس این آیه کریمه را تلاوت کرد، طعام دادن در وقت گرسنگی.

[1] . سوره حج، آیه28 .

[2] . نهج‌الفصاحه، ص757، ح22951.

[3] . المحاسن، ج2، ص146، ح1385.

[4] . دعوات (راوندی)، ص142، مشکاة الأنوار، ص325.

[5] . غررالحکم، ح9634.

[6] . غررالحکم، ح4004.

[7] . المحاسن، ج1، ص182، ح290.

[8] . المحاسن، ج2، ص142، ح1370.

[9] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج۴، ص49، ح15.

[10] . سوره بلد، آِه14؛ المحاسن ج2، ص145.