برخورد کودکانه با کودک

– برخورد کودکانه با کودک

این هم یک شیوه برخورد است، فضای کودکی، فضای خاص است. فضای احساس، فضای بازی، فضای سرگرمی است نه فضای عقلانی و نه فضای محسابات سود و زیان و محاسبات دخل و خرج، پس نوع تعامل و رفتار با کودک باید بر اساس فضای زندگی او باشد نه فضای بزرگسالان.

به همین جهت پیامبر (ص) فرمود: مَن کانَ عِندَهُ صَبِیٌّ فَلیَتَصابَ لَهُ ^[1].

هر کس کودک دارد باید با او کودکی کند.

قطعاً والدین و کودک بخاطر فاصله سنی افق فکرشان و افق کارشان متفاوت است و اگر بنا باشد تعامل کنند باید خود را به دیگری نزدیک کند و این نیست جز کار والدین نه کودک یعنی از کودک نمی خواهند به سان والدین رفتار کنند بلکه از والدین انتظار می‌رود که مثل کودک، کودکی کنند.

حتی امیر المومنین (ع) سخن از این بالاتر می‌گوید و می‌فرماید: مَن کانَ لَهُ وَلَدٌ صَبی ^[2] .

هر کس دارای فرزند است، کودک شود نه اینکه کودکی کند بلکه خود را کودک فرض کند و بعنوان کودک با فرزند تعامل کند و بازی نماید و در فقه هم یک باب داریم تحت عنوان «باب استحباب التصابی مع الولد و معالبته» باب استحباب کودکی نمودن با فرزند و بازی با او[3].

خلاصه کودکی نمودن والدین شیوه ای است در تربیت فرزند.

[1]– بابویه القمی (الصدوق)، من لا یحضره القضیه ج3 ص 483

[2]– ابوجعفرمحمدابن یعقوب الکلینی، کافی، ج6 ص49

[3]– محمدبن الحسن الحر العاملی، وسائل الشیعه، ج21 ص482