تربیت کودک

تربیت کودک

)یا بُنَّیَ اَقِمِ الصَّلوةَ وَ أمرُ بِالمَعرُوفِ وَانه‌ عَنِ المُنکَرِ([1]

پسر عزیزم! نماز را بر پا دار و به کار پسندیده وا دار، و از کار ناپسند باز دار.

پیامبر گرامی6:

أدِّبُوا أوْلادَکُمْ في بُطونِ اُمَّهاتِهِمْ. قیلَ: وَ کَیْفَ ذلِکَ یا رَسُولَ‌ اللهِ؟ فَقَالَ: بِإطعامِهِمْ الْحَلالَ؛[2]

فرزندانتان را در رحم مادرانشان تربیت کنید. سؤال شد: این چطور ممکن است، ای رسول خدا؟ فرمودند: با خوراندن غذای حلال به آنها (یعنی به مادرانشان).

إذا بَلَغَ أوْلادُکُمْ سَبْعَ سِنینَ فَفَرِّقوا بَیْنَ فُرُشِهِمْ؛[3]

هرگاه کودکانتان به هفت سالگی رسیدند، رخت‌خوا‌ب‌هایشان را جدا کنید.

اَحِبُّوا الصِّبْیانَ وَ ارْحَمُوهُمْ، وَ إذا وَ عَدتُموهُمْ شَیْئا فَفُوا لَهُمْ، فَإنَّهُمْ لایَدْرونَ إلاّ أنَّکُمْ تَرْزُقونَهُمْ؛[4]

کودکان را دوست بدارید و با آنان مهربان باشید و هر گاه به آنان وعده دادید، به آن وفا کنید، زیرا آنان، روزی دهنده خود را کسی غیر از شما نمی‌دانند.

امام باقر7:

إنَّا نَاْمُرُ صِبْیانَنا بِالصَّلاةِ إذا کانوا بَنی خَمْسِ سِنینَ، فَمُروا صِبْیانَکُمْ بِالصَّلاةِ إذا کانوا بَني سَبْعَ سِنین، وَ نَحْنُ نَأمُرُ صِبْیانَنا بِالصَّوْمِ إذا کانوا بَني سَبْعِ سَنینَ بِما اَطاقوا مِن صیامِ الْیَومِ إنْ کانَ إلی نِصْفِ النَّهارِ أوْ اَکْثَرَ مِنْ ذلِکَ أوْ اَقَلَّ، فَإذا غَلَبَهُمُ الْعَطَشُ وَ الْغَرَثُ أفْطَروا، حَتَّي یَتَعَوَّدُوا الصَّومَ وَ یُطیقوهُ، فَمُروا صِبیانَکُم إذا کانوا بَني تِسْعِ سِنینَ بِالصَّومِ مَا اسْتَطاعوا مِن صیام الْیومِ، فَإذا غَلَبَهُمُ الْعَطَشُ أفْطَروا؛[5]

ما کودکان خود را وقتی پنج‌ساله‌اند، به نماز امر می‌کنیم؛ ولی شما کودکانتان را وقتی هفت‌ساله شدند، به نماز امر کنید. ما کودکان خود را وقتی هفت‌ ساله‌اند، به روزه وا می‌داریم، به اندازه‌ای که توان دارند، چه نصف روز باشد یا بیشتر یا کمتر، وقتی تشنگی و گرسنگی بر آنان چیره شد، افطار می‌کنند تا این‌که به روزه، عادت کنند و توان آن را بیابند، ولی شما کودکانتان را وقتی نه ساله شدند، به اندازه‌ای که توان دارند، به روزه وا دارید و وقتی تشنگی بر آنان چیره شد، افطار کنند.

امام صادق7:

إذا بَلَغَتِ الجاریَةُ سِتَّ سِنینَ فَلا تُقَبِّلها وَالْغُلامُ لا یُقَبِّلُ الْمَرْأةَ إذا جاوَزَ سَبْعَ سِنینَ؛[6]

چون دختر شش ساله شد، او را مبوس و پسر نیز چون از هفت سالگی گذشت، زن [نامحرم] را نبوسد.

امام کاظم7:

قالَ بَعْضُهُمْ: شَکْوَتُ إلی أبِي الْحَسَنِ موسی علیه‌السلام إبناً لی، فَقال: لاتَضْرِبْهُ، وَاهْجُرْهُ وَ لاتُطِلْ؛[7]

کسی گفت: از فرزندم به امام کاظم علیه‌السلام شکایت کردم. ایشان فرمودند: «او را نزن بلکه با او قهر کن ولی نه به مدّت طولانی».

[1] . سوره لقمان، آیه17.

[2] . جنگ مهدوی، ص132.

[3] . مستدرک علی الصحیحین، ج1، ص317، ح721.

[4] . کافی، ج۶، ص49، ح۳.

[5] . کافی، ج3، ص409، ح1.

[6] . مکارم‌الاخلاق، ج۱، ص479، ح1659.

[7] . عدة الداعی، ص79.