تقیّه

تقیّه

)لایَتَّخِذِ المُؤمِنُونَ الکافِرینَ أولیاءَ مِن دُونِ المُؤمِنینَ… إلاّ أن تَتَّقُوا مِنهُم تُقاةُ([1]

مؤمنان نباید کافران را به جای مؤمنان به دوستی و سرپرستی خود برگزینند مگر این‌که از آنان بپرهیزند و تقیّه نمایند.

مَن کَفَرَ بِاللهِ مِن بَعدِ اِیمانِهِ اِلاّ مَن اُکرِة وَ قَلبُهُ مُطمَئنٌ بِالایمانِ؛[2]

هر کس بعد از ایمانش به خدا کافر شود، گرفتار غضبی از جانب خدا و عذاب عظیمی خواهد شد مگر کسی او را مجبور به اظهار کفر کند در حالیکه دلش آرام به ایمان است.

وَ قَالَ رَجُلٌ مُؤمِنٌ مِن آلِ فِرعَونَ یَکتُمُ ایمانَهُ اَتَقتُلُونَ رَجَلاً أن یَقُولَ رَبِّیَ اللهُ وَ قَد جَائَکُم بِالبَّیِناتِ مِن رَبِّکُم؛[3]

مرد مؤمنی از آل‌فرعون که ایمان خود را پنهان می‌داشت، گفت: آیا می‌خواهید کسی را به قتل برسانید به خاطر اینکه می‌گوید: پروردگار من الله است در حالیکه از جانب خداوند براهین و نشانه‌هایی آورده است؟

امام علی7:

التَّقِیَّةُ مِن أفضَلِ أعمالِ المُؤمِنِ یَصُونُ بِهَا نَفسَهُ وَ اِخوَانَهُ عَنِ الفَاجِرِینَ؛[4]

تقیه از برترین اعمال مؤمن است که سبب می‌شود جان خودش و جان برادرانش از شرّ فاجران در امان بماند.

امام محمدباقر7:

التَّقیَّة فِی کُلِ شَیءٍ وَ کُلُّ شَیءٍ اضطَرَّ إلَیهِ ابنُ آدَمُ فَقَد أحَلَّهُ اللهُ لَه؛[5]

تقیّه در هر چیزی مصداق دارد و اصولاً هر چیزی که انسان به آن ناچار شود خداوند آن را بر او مباح می‌سازد.

التَّقِیَّةُ فی کُلِّ ضَرُورَةٍ و صَاحِبُهَا أعلَمُ بِهَا حِینَ تَنزِلُ بِه؛^[6]

تقیّه هنگام هر بیچارگی است، و تقیّه کننده خود داناتر به آنست زمانی که برایش پیش می‌آید. (خود انسان مورد ناچاری را بهتر می‌فهمد)

امام صادق7:

إنَّمَا جُعِلَتِ التَّقیَّةُ لیُحقَنَ بِهَا الدِّمَاءُ فَإذَا بَلَغَ الدَّمَ فَلاَ تَقیَّةَ؛[7]

تقیّه برای آن قرار داده شده که خون ریخته نشود، پس هنگامی که به خون‌ریزی کشید، دیگر تقیّه جایز نمی‌باشد.

لِلتَّقیَّةِ مَوَاضِعُ مَن اَزالَهَا عَن مَوَاضِعِهَا لَم تَستَقِم لَه؛[8]

تقیه مواردی دارد؛ هر کس آن را از مواردش خارج کند بر آن استوار نمی‌باشد.

مَا بَلَغَت تَقیَّة أحَدٍ تَقیَّةَ أصحَابِ الکَهفِ إن کَانُوا لَیَشهَدُونَ الأعیَادَ وَ یَشُدُّونَ الزَّنَانیرَ فَأعطَاهُمُ اللهُ أجرَهُم مَرَّتَینِ؛[9]

تقیّه هیچ کس به تقیّه اصحاب کهف نمی‌رسد، همانا آنان در مراسم (بت‌پرستی و اجتماعی) شرکت می‌کردند و زنّار به کمر می‌بستند؛ در نتیجه خداوند، پاداش آنان را دو برابر عطا کرد.

امام رضا7:

قالَ البَاقِرُ7: التَّقِیَّه مِن دِینِی وَ دِینِ آبَائِی وَ لاَ اِیمَانَ لِمَن لاتَقِیَّه لَهُ؛[10]

جدّم امام باقر7 می‌فرماید: تقیّه جزو دین من و دین اجداد من است و هر که حُکم تقیّه را رعایت نکند، ایمان به خدا ندارد.

[1] . سوره آل عمران، آیه 20.

[2] . سوره نحل، آیه 106.

[3] . سوره غافر، آیه 28.

[4] . تفسیر القمی، ص320، شماره 163.

[5] . مستدرک‌الوسائل، ج3، ص363.

[6] . اصول کافی، ج2، ص219، ح13.

[7] . بحارالانوار، ج83، ص370.

[8] . کافی، ج2، ص168.

[9] . کافی، ج2، ص218.

[10] . کافی، ج2، ص 458.