تقیّه
)لایَتَّخِذِ المُؤمِنُونَ الکافِرینَ أولیاءَ مِن دُونِ المُؤمِنینَ… إلاّ أن تَتَّقُوا مِنهُم تُقاةُ([1]
مؤمنان نباید کافران را به جای مؤمنان به دوستی و سرپرستی خود برگزینند مگر اینکه از آنان بپرهیزند و تقیّه نمایند.
مَن کَفَرَ بِاللهِ مِن بَعدِ اِیمانِهِ اِلاّ مَن اُکرِة وَ قَلبُهُ مُطمَئنٌ بِالایمانِ؛[2]
هر کس بعد از ایمانش به خدا کافر شود، گرفتار غضبی از جانب خدا و عذاب عظیمی خواهد شد مگر کسی او را مجبور به اظهار کفر کند در حالیکه دلش آرام به ایمان است.
وَ قَالَ رَجُلٌ مُؤمِنٌ مِن آلِ فِرعَونَ یَکتُمُ ایمانَهُ اَتَقتُلُونَ رَجَلاً أن یَقُولَ رَبِّیَ اللهُ وَ قَد جَائَکُم بِالبَّیِناتِ مِن رَبِّکُم؛[3]
مرد مؤمنی از آلفرعون که ایمان خود را پنهان میداشت، گفت: آیا میخواهید کسی را به قتل برسانید به خاطر اینکه میگوید: پروردگار من الله است در حالیکه از جانب خداوند براهین و نشانههایی آورده است؟
امام علی7:
التَّقِیَّةُ مِن أفضَلِ أعمالِ المُؤمِنِ یَصُونُ بِهَا نَفسَهُ وَ اِخوَانَهُ عَنِ الفَاجِرِینَ؛[4]
تقیه از برترین اعمال مؤمن است که سبب میشود جان خودش و جان برادرانش از شرّ فاجران در امان بماند.
امام محمدباقر7:
التَّقیَّة فِی کُلِ شَیءٍ وَ کُلُّ شَیءٍ اضطَرَّ إلَیهِ ابنُ آدَمُ فَقَد أحَلَّهُ اللهُ لَه؛[5]
تقیّه در هر چیزی مصداق دارد و اصولاً هر چیزی که انسان به آن ناچار شود خداوند آن را بر او مباح میسازد.
التَّقِیَّةُ فی کُلِّ ضَرُورَةٍ و صَاحِبُهَا أعلَمُ بِهَا حِینَ تَنزِلُ بِه؛[6]
تقیّه هنگام هر بیچارگی است، و تقیّه کننده خود داناتر به آنست زمانی که برایش پیش میآید. (خود انسان مورد ناچاری را بهتر میفهمد)
امام صادق7:
إنَّمَا جُعِلَتِ التَّقیَّةُ لیُحقَنَ بِهَا الدِّمَاءُ فَإذَا بَلَغَ الدَّمَ فَلاَ تَقیَّةَ؛[7]
تقیّه برای آن قرار داده شده که خون ریخته نشود، پس هنگامی که به خونریزی کشید، دیگر تقیّه جایز نمیباشد.
لِلتَّقیَّةِ مَوَاضِعُ مَن اَزالَهَا عَن مَوَاضِعِهَا لَم تَستَقِم لَه؛[8]
تقیه مواردی دارد؛ هر کس آن را از مواردش خارج کند بر آن استوار نمیباشد.
مَا بَلَغَت تَقیَّة أحَدٍ تَقیَّةَ أصحَابِ الکَهفِ إن کَانُوا لَیَشهَدُونَ الأعیَادَ وَ یَشُدُّونَ الزَّنَانیرَ فَأعطَاهُمُ اللهُ أجرَهُم مَرَّتَینِ؛[9]
تقیّه هیچ کس به تقیّه اصحاب کهف نمیرسد، همانا آنان در مراسم (بتپرستی و اجتماعی) شرکت میکردند و زنّار به کمر میبستند؛ در نتیجه خداوند، پاداش آنان را دو برابر عطا کرد.
امام رضا7:
قالَ البَاقِرُ7: التَّقِیَّه مِن دِینِی وَ دِینِ آبَائِی وَ لاَ اِیمَانَ لِمَن لاتَقِیَّه لَهُ؛[10]
جدّم امام باقر7 میفرماید: تقیّه جزو دین من و دین اجداد من است و هر که حُکم تقیّه را رعایت نکند، ایمان به خدا ندارد.
[1] . سوره آل عمران، آیه 20.
[2] . سوره نحل، آیه 106.
[3] . سوره غافر، آیه 28.
[4] . تفسیر القمی، ص320، شماره 163.
[5] . مستدرکالوسائل، ج3، ص363.
[6] . اصول کافی، ج2، ص219، ح13.
[7] . بحارالانوار، ج83، ص370.
[8] . کافی، ج2، ص168.
[9] . کافی، ج2، ص218.
[10] . کافی، ج2، ص 458.
ویژه گیهای حضرت مسلم(ع) ثقه ومورد اعتمادحضرت اباعبد الله(ع) شجاعت تقید کامل به مسائل شرعی…
چند نکته از زندگی حضرت مسلم (ع) از خانواده فقیر بود چون عقیل وضع مالی…