حق معیار عزت وذلت
امام حسن عسکری (ع) فرمود :
ما تَرَکَ الْحَقَّ عَزیزٌ إلاّ ذَلَّ، وَلا أخَذَ بِهِ ذَلیلٌ إلاّ عَزَّ.
حقّ و حقیقت را هیچ صاحب مقام و عزیزی ترک و رها نکرد مگر آن که ذلیل و خوار گردید، همچنین هیچ شخص خواری حقّ را به اجراء در نیاورد مگر آن که عزیز و سربلند شده است.
(تحف العقول، ص ۴۸۹)
شرح کوتاه :
از این حدیث مبارک کارآمدی حق روشن می شود .
یعنی حق می تواند ذلیل را عزیز کند چنانکه ناحقی انسان عزیز را ذلیل خواهد کرد.
چون حق صراط مستقیم است وانسان هرگاه در صراط مستقیم حرکت کند به مقصد می رسد و ناحقی یک نوع انحراف است وانسان هر چه مسیر انحرافی برود خلاف مقصد حرکت می کند وبجای رشد افت می نماید .
حیات انسان حق است وانسان در این حیات حق در نیل به کمال ناچار است به حق عمل کند یعنی اعتقاد او باید حق ، اراده وتصمیم او باید حق ، خصال وصفات او باید حق ، مرام ومنش او باید حق قضاوت وحکم او باید حق وخلاصه تمام شئون زندگی باید حق باشد ودائم بر مدار حق حرکت کند .واگر چنین باشد عزیز خواهد شد . هم پیش خدا عزیز است وهم پیش خلق خدا .
اما اگربه عکس شد یعنی بجای حق ناحقی کرد حتی نه در تمام شئون زندگی بل در برخی از شئون زندگی ذلیل خواهد شد هر چند فعلا در اوج عزت باشد زیرا خلاف مقصد زندگی وخلاف مقصد کمال حرکت نمود واز مدار حق که همان مدار حیات واقعی است خارج شده ودر مسیر انحرافی افتاده که عاقبتش گم شدن از مدار زندگی وسقوط نمودن است .
