حق همسر

حق همسر

)وَ لَهُنَّ مِثلُ الَّذِی عَلَیهِنَّ بِالمَعروف…([1]

برای زنان همانند وظایفی که بر دوش آن‌هاست، حقوق شایسته‌ای قرار داده شده است.

پیامبر گرامی6:

لِلمَرأةِ عَلی زَوجِها اَن یَشبَعَ بَطنَها، وَ یَکسُو ظَهرَها، وَ یُعَلِّمَها الصَّلاةَ وَ الصَّومَ وَالزَّکاةِ اِن کانَ فی مالِها حَقَّ، وَ لاتَخالِفُهُ فی ذلِکَ؛^[2]

حق زن بر شوهرش این است که او را سیر کند، لباس بپوشاند، نماز و روزه و زکات را ـ اگر در مال زن حق زکاتی است ـ به او یاد دهد، و زن نیز در این کارها با او مخالفت نورزد.

حَقُّ المَرأةِ عَلی زَوجِها اَن یَسُدَّ جُوعَتَ‌ها، وَ یَستُرَ عَورَتَ‌ها، وَ لایُقَبِّحَ لَها وَجهاً؛[3]

حق زن بر شوهر این است که او را گرسنه نگذارد، و بدنش را بپوشاند، و هیچگاه با او بدرفتاری نکند.

قَولُ الرَّجُلِ لِلمَرأةِ اِنّی اُحُبَّکَ لایَذهَبُ مِن قَلبِها اَبَداً؛^[4]

این گفتار مرد به همسرش که «من تو را دوست دارم»، هرگز از قلب زن بیرون نمی‌رود.

لَیسَ مِنّا مَن وَسَعَ عَلَیهِ ثَمَّ قَتَرَ عَلی عِیالِهِ؛[5]

کسی که خداوند به او وسعت زندگی داده ولی او به خانواده خویش سخت می‌گیرد با ما بستگی روحانی و معنوی ندارد.

فَاَیَّ رَجُلٍ لَطَمَ إمرَاتَهُ لَطمَة، أمَرَالله عَزّ وَ جَلّ مالِکَ خازِنِ النّیرانِ فَیَلطِمَهُ عَلی حَرّ وَجهِهِ سَبعینَ لَطمَةً فی نارِ جَهَنَّمَ؛^[6]

هر کس به صورت زنش سیلی بزند، خداوند به آتشبان جهنم دستور می‌دهد تا در آتش جهنم هفتاد سیلی بر صورت او بزند.

امام باقر7:

اَلنّساءُ‌یَحبِبنَ أن یُرینَ الرُّجلَ فی مِثلِ ما یُحِبُّ الرَّجُلُ اَن یَری فیهِ النِّساءُ مِنَ الزینَةِ؛[7]

همان‌گونه که مردان دوست دارند زینت و آرایش را در زنانشان ببینند، زنان نیز دوست دارند زینت و آرایش را در مردانشان ببینند.

امام سجاد7:

حَقُّ رَعیَّتِکَ بِمِلکِ النِّکاحِ فَاَن تَعلَمَ اَنَّ اللهَ جَعَلَها سَکَنا وَ مُستَراحاً وَ اُنساً وَ واقیَةً وَ کذلِکَ کُلُّ: واحِدٍ مِنکُما یَجِبُ اَن یَحمَدَ اللهَ عَلی صاحِبِهِ وَ یَعلَمَ اَنَّ ذلِکَ نَعمَةٌ مِنهُ عَلَیهِ وَ وَجَبَ اَن یُحسِنَ صُحبَةَ نَعمَةِ الله وَ یُکرِمُها وَ یَرفَقَ بِها وَ اِن کانَ حَقُّکَ عَلَیها اَغلَظَ وَ طاعَتُکَ بِها اَلزَمَ فیما اَحبَبتَ وَ کَرِهتَ ما لَم تَکُن مَعصیَةً فَاِنَّ لَها حَقّاً الرَّحمَةِ وَ المُؤانَسَةِ وَ مَوضِعَ السُّکونِ اِلَیها قَضاءُ اللَّذَّةِ الَّتی لابُدَّ مِن قَضائِها وَ ذلِکَ عَظیمٌ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِالله؛[8]

حق زن آن است که بدانی خداوند او را مایه آرامش و آسایش و همدم و پرستار تو قرار داده است، هم‌چنین بر هر یک از شما واجب است که خداوند را به خاطر وجود دیگری ستایش کند و بداند که او نعمتی است که خداوند ارزانی داشته و واجب است که با نعمتِ خداوندی رفتار نیک داشته باشد و او را گرامی بدارد و با او سازگاری کند و هر چند حق تو بر زنت بیشتر است و فرمان‌پذیری از تو، در هر چه دوست می‌داری یا نمی‌پسندی، تا آن‌جا که گناه نباشد، بر او لازم‌تر است، در هر حال او این حق را دارد که از تو مهربانی ببیند و از همدهمی تو برخوردار شود، و حق دارد که در برآوردن کامی که به ناچار باید برآورده شود، آرامش و آسایشش تأمین شود و این حقی بس بزرگ است و هیچ نیرو و توانی جز به خداوند نیست.

[1] . سوره بقره، آیه 228.

[2] . مستدرک الوسائل، ج14، ص243.

[3] . بحارالانوار، ج3، ص254.

[4] . وسائل‌الشیعه، ج14، ص10.

[5] . مستدرک الوسائل، ج2، ص643.

[6] . مستدرک الوسائل، ج14، ص250.

[7] . مکارم‌اخلاق، ص80.

[8] . تحف‌العقول، ص261.