حق و باطل
)وَلا تَلْبِسُوا الحَقَّ بِالباطِلِ وَ تَکتُمُوا الحَقَّ وَ اَنْتُمْ تَعْلَمُونَ([1]
و حق را با باطل مخلوط نکنید و حقیقت را با اینکه میدانید پنهان نکنید.
پیامبر گرامی6:
یا اَیُّهَا النّاسُ إنَّما هُوَ اللهُ وَالشَّیطانُ وَ الحَقُّ وَالباطِلُ وَالهُدي وَالضَّلالَةُ وَالرُّشدُ وَالغَیُّ وَالعاجِلَةُ وَالآجِلَةُ وَالعاقِبَةُ وَالحَسَناتُ وَالسَّیّئاتُ فَما کانَ مِن حَسَناتٍ فَلِلّهِ وَ ما کانَ مِن سَیّئاتٍ فَلِلشَّیطانِ لَعَنَهُ اللهُ؛[2]
ای مردم! جز این نیست که خداست و شیطان، حق است و باطل، هدایت است و ضلالت، رشد است و گمراهی، دنیاست و آخرت، خوبیهاست و بدیها. هر چه خوبی است از آنِ خداست و هر چه بدی است از آنِ شیطان ملعون است.
امام علی7:
اَما إنَّهُ لَیْسَ بَیْنَ الْحَقِّ وَالْباطِلِ اِلاَّ اَرْبَعُ اَصابِعَ ـ فَسُئِلَ عَنْ مَعْني قَولِهِ هذا، فَجَمَعَ اَصابِعَهُ وَ وَضَعَها بَیْنَ اُذُنِهِ وَ عَیْنِهِ ـ ثُمَّ قالَ: اَلْباطِلُ أنْ تَقولَ: سَمِعْتُ وَالْحَقُّ أنْ تَقولَ: رَأیْتُ؛[3]
هان! میان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نیست. از آن حضرت درباره معنای این فرمایش سؤال شد. امام انگشتان خود را به هم چسباند و آنها را میان گوش و چشم خود گذاشت و آنگاه فرمودند: باطل این است که بگویی: شنیدم و حق آن است که بگویی: دیدم.
لایُعابُ المَرءُ بِتَاخیرِ حَقِّهِ اِنَّمَا یُعابُ مَن اَخَذَ ما لَیسَ لَهُ؛[4]
برای انسان عیب نیست که حقش تأخیر افتد، عیب آن است که چیزی را که حقش نیست بگیرد.
اَلا وَ مَنْ اَکَلَهُ الْحَقُّ فَاِلَي الجَنَّةِ وَ مَنْ اَکَلَهُ الباطِلُ فَاِلَي النّارِ؛[5]
بدانید که هر کس در راه حق از دنیا برود، به بهشت و هر کس در راه باطل از دنیا برود، به جهنم میرود.
امام صادق7:
لایَسْتَیْقِنَُ الْقَلْبُ أنَّ الْحَقَّ باطِلٌ اَبَداً وَ لا یَسْتَیقِنُ أنَّ الْباطِلَ حَقٌّ اَبَدا؛[6]
هرگز دل به باطل بودن حق و به حق بودن باطل یقین نمیکند.
لَیْسَ مِنْ باطِلٍ یَقومُ بِاِزاءِ الْحَقِّ اِلاّ غَلَبَ الْحَقُّ الْباطِلَ وَ ذلِکَ قَولُهُ: «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَي الباطِلِ فَیَدْمَغُهُ؛[7]
هیچ باطلی نیست که در برابر حق بایستد مگر آنکه حق بر باطل چیره میشود و این سخن خداوند است: «بلکه حق را بر سر باطل میزنیم که آن را در هم میکوبد…»
امام کاظم7:
قُلْ الْحَقَّ وَ إنْ کانَ فیهِ هَلاکُکَ فَاِنَّ فیهِ نَجاتَکَ… اِتَّق اللهَ وَدَعِ الْباطِلَ وَ اِنْ کانَ فیهِ نَجاتُکَ فَاِنَّ فیهِ هَلاکَکَ؛[8]
حق را بگو اگرچه نابودی تو در آن باشد، زیرا که نجات تو در آن است… تقوای الهی پیشه کن و باطل را فرو گذار هرچند [به ظاهر] نجات تو در آن باشد، زیرا که نابودی تو در آن است.
[1] . سوره بقره، آیه ۴۲.
[2] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج۲، ص۱۲.
[3] . نهجالبلاغه (صبحی صالح) ص198).
[4] . نهجالبلاغه (صبحی صالح)، ص500.
[5] . نهجالبلاغه (صبحی صالح)، ص۳۷۴.
[6] . تفسیر العیاشی، ج۲، ص۵۳.
[7] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج۸، ص۲۴۲.
[8] . تحفالعقول، ص408.
ویژه گیهای حضرت مسلم(ع) ثقه ومورد اعتمادحضرت اباعبد الله(ع) شجاعت تقید کامل به مسائل شرعی…
چند نکته از زندگی حضرت مسلم (ع) از خانواده فقیر بود چون عقیل وضع مالی…