خطابه

خطابه

)وَعِظهُم وَ قُل لَهُم فِی أنفُسِهِم قَولاً بَلِیغاً([1]

و آن‌ها را اندرز ده و با بیانی رسا نتایج اعمال‌شان را به آن‌ها گوشزد کن.

امام علی7:

رُبَّ کلامٍ أنفَذُ مِن سِهامٍ؛[2]

بسا سخنی، که از تیرها کارگرتر است.

إیّاکَ وَ کَثرَةَ الکَلامِ: فأنَّهُ یَکثِرُ الزَّلَلَ و یُورِثُ المَلَلَ؛[3]

زنهار از پرگویی: زیرا که لغزش‌ها را زیاد می‌کند و ملال می‌آورد.

أبلَغُ البَلاغَةِ ما سَهُلَ فی الصَّوابِ مَجازُهُ و حَسُنَ إیجازُهُ؛[4]

بلیغ‌ترین سخن آن است که به راحتی مقصود را برساند و ایجاز نیکو داشته باشد.

أحسَنُ الکَلامِ ما زانَهُ‌حُسنُ النِّظامِ، وفَهِمَهُ الخاصُّ والعامُّ؛[5]

بهترین گفتار آن است که به حسن ترتیب و نظم آراسته باشد و عالم و عامی آن را بفهمد.

الکَلَمَةُ إذا خَرَجَت مِنَ القَلبِ وَقَعَت فی القَلبِ، وَ إذا خَرَجَت مِنَ اللِسانِ لَم تُجاوِزِ الآذانَ؛[6]

هر گاه سخنی از دل برخیزد در دل می‌نشیند و هر گاه از زبان بیرون آید از مرز گوش‌ها در نگذرد.

[1] . سوره نساء، آیه63.

[2] . غررالحکم: 5322.

[3] . غررالحکم: 2680.

[4] . غررالحکم: 3307.

[5] . غررالحکم: 3304.

[6] . شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید: 20/287/279.