خطابه
)وَعِظهُم وَ قُل لَهُم فِی أنفُسِهِم قَولاً بَلِیغاً([1]
و آنها را اندرز ده و با بیانی رسا نتایج اعمالشان را به آنها گوشزد کن.
امام علی7:
رُبَّ کلامٍ أنفَذُ مِن سِهامٍ؛[2]
بسا سخنی، که از تیرها کارگرتر است.
إیّاکَ وَ کَثرَةَ الکَلامِ: فأنَّهُ یَکثِرُ الزَّلَلَ و یُورِثُ المَلَلَ؛[3]
زنهار از پرگویی: زیرا که لغزشها را زیاد میکند و ملال میآورد.
أبلَغُ البَلاغَةِ ما سَهُلَ فی الصَّوابِ مَجازُهُ و حَسُنَ إیجازُهُ؛[4]
بلیغترین سخن آن است که به راحتی مقصود را برساند و ایجاز نیکو داشته باشد.
أحسَنُ الکَلامِ ما زانَهُحُسنُ النِّظامِ، وفَهِمَهُ الخاصُّ والعامُّ؛[5]
بهترین گفتار آن است که به حسن ترتیب و نظم آراسته باشد و عالم و عامی آن را بفهمد.
الکَلَمَةُ إذا خَرَجَت مِنَ القَلبِ وَقَعَت فی القَلبِ، وَ إذا خَرَجَت مِنَ اللِسانِ لَم تُجاوِزِ الآذانَ؛[6]
هر گاه سخنی از دل برخیزد در دل مینشیند و هر گاه از زبان بیرون آید از مرز گوشها در نگذرد.
[1] . سوره نساء، آیه63.
[2] . غررالحکم: 5322.
[3] . غررالحکم: 2680.
[4] . غررالحکم: 3307.
[5] . غررالحکم: 3304.
[6] . شرح نهجالبلاغه ابن ابی الحدید: 20/287/279.