امام عسکری(ع)فرمود:
وَ ذَلِكَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَأْذَنُ لَنَا فَنَتَكَلَّمُ وَ يَمْنَعُ فَنَصْمُتُ
وَ لَوْ أَحَبَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ حَقّاً مَا بَعَثَ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ فَصَدَعُوا بِالْحَقِّ فِي حَالِ الضَّعْفِ وَ الْقُوَّةِ وَ يَنْطِقُونَ فِي أَوْقَاتٍ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرَهُ وَ يُنْفِذَ حُكْمَهُ النَّاسَ فِي طَبَقَاتٍ شَتّىً .
اين را بايد بدانيد كه با اذن واجازه خداوند عزيز وجلیل سخن می گوییم وبا منع خداوند متعال سکوت می کنیم وخاموشی برمی گزینیم .
و خداي متعال اگر نمىخواست حق وحقیقت آشكار شود پيامبران را با بشارت و تهديد نمىفرستاد .آنها سخن حق را چه در وقت ضعف و چه وقت قدرت آشكارا گفتند و به وقت هم مردم را راهنمائى كردند تا خداوند متعال امر خود را اعمال کند وحکم خود را در طبقات مختلف مردم تنفیذ نماید. ( بحار الانوار ، ج50 ، ص 296)