یا عَلِیُّ ! اُوصیکَ بِوَصِیَّةٍ فَاحفَظها فَلا تَزالُ بِخَیرٍ ما حَفِظتَ وَصِیَّتی .
ای علی (ع) ! ترا به وصیتی سفارش می کنم که لازم است در حفظ آن بکوشی و مادامی که به وصیتم توجه کنی ودر حفظ آن کوشا باشی در خیر وخوبی خواهی بود وهمواره خیر نصیب تو می شود.
( آنگاه وصیت خود را یکی پس از دیگری به شرح زیر بیان فرمود:
یا عَلِیُّ ! مَن کَظَمَ غَیظاً وَ هُوَ یَقدِرُ عَلى إمضائِهِ اَعقَبَهُ اللهُ اَمناً وَ إیماناً یَجِد طَعمَهُ.
ای علی ! هرکس غیظ وخشم خود را (علی رغم اینکه می تواند آن را اعمال نماید) فرو نشاند وآن رامهار کند خداوند متعال در پی آن امن وآسایشی برایش فراهم می سازد که طعم آن آرامش وآسایش را خواهد چشید. (کتاب المواعظ، تالیف شیخ صدوق _ره _ ص3)
( انسان وقتی خشمگین می شود نفس اماره وغریزه غضب به شدت او را وا می دارد تا خشم خود را اعمال نماید وفرمان خشم را چه با زبان وچه با دست ویا هرچیز دیگری اجرایی نماید اما انسان به نفس اماره وغریزه غضب توجه نمی کند و بر روان خود مسلط شده عکس العمل نشان نمی دهد وبه آرامی والهام از عقل ازکنار خشم می گذرد وهیجان خود را به آرامش تبدیل می نماید.
خداوند متعال هم در مقابل جبران می کند . هم در دنیا آرامش شیرین وهم در عالم آخرت ارامش واسایش شیرین وگوارا که کاملا محسوس وملموس است به او عطا می نماید .
آری او خشم خود را آرام می کند وخداوند هم آرامش دنیا و آخرت نصیب او می سازد.