amp-web-push-widget button.amp-subscribe { display: inline-flex; align-items: center; border-radius: 5px; border: 0; box-sizing: border-box; margin: 0; padding: 10px 15px; cursor: pointer; outline: none; font-size: 15px; font-weight: 500; background: #4A90E2; margin-top: 7px; color: white; box-shadow: 0 1px 1px 0 rgba(0, 0, 0, 0.5); -webkit-tap-highlight-color: rgba(0, 0, 0, 0); } .amp-logo amp-img{width:190px} .amp-menu input{display:none;}.amp-menu li.menu-item-has-children ul{display:none;}.amp-menu li{position:relative;display:block;}.amp-menu > li a{display:block;} /* Inline styles */ div.acss88fc3{max-width:70px;} .icon-widgets:before {content: "\e1bd";}.icon-search:before {content: "\e8b6";}.icon-shopping-cart:after {content: "\e8cc";}
امام علی (ع) فرمود :
دَوامُ العافِیَةِ أهنأُ عَطِیَّةٍ وَ أفضَلُ قَسْمٍ.
سلامتی دائم و پایدار برای انسان گواراترین عطیّه و والاترین قسمت خدادادی است.
(فهرست غرر، ص ٢٥٣)
پیامبراکرم (ص) فرمود:
طوبی لِمَن اَسلَم و كانَ عَیشُهُ كَفافاً و قُواهُ شِداداً.
خوشا به حال كسی كه مسلمان باشد و به قدر معاش خود درآمد دارد و از توان بدنی نیرومندی (نیز) برخوردار باشد.
(الشّهاب فیالحِكَم و الآداب، ص ٣٢)
امام علی (ع) فرمود:
إنّ العافِیَةَ فیالدّینِ وَ الدُّنیا لَنِعمَةٌ جَلیلةٌ وَ مَوهِبَةٌ جَزیلَةٌ.
سلامتی دین و دنیا برای انسان نعمتی است بس بزرگ و موهبتی بس گران.
(فهرست غرر، ص ٢٥٣)
امام محمدباقر(ع) فرمود:
سلامَةُ الدّینِ وَ صِحَّةُ البَدَنِ خَیرٌ مِنَالمالِ.
سلامتی دین و ایمان و تندرستی بدن، از هر چه مال و ثروت (برای انسان) بهتر و بالاتر است.
(وسائل، ج ١١، ص ٤٥١)
امام علی (ع) فرمود:
مَن رَضِیَ بِا لعافِیَهِ مِمِّن دُونَهُ رُزِقَ السَّلامَهُ مِمَّن فَوقَهُ
هر کس به سلامتی زیر مجموعه اش خوشنود باشد از مافوق خود که خداوند متعال باشد سلامتی روزی اش می شود .
(بحار ، ج74 ، ص385)
هربلاء جز آتش جهنم عافیت است
امام علی (ع) فرمود:
وَ كلُّ بَلاءٍ دُونَ النّارِ عافِيَةٌ .
امام على عليه السلام :خيرى كه در پىِ آن آتش بود، خير نيست و شرّى كه در پسِ آن بهشت باشد، شرّ نيست. هر نعمتى جز بهشت، ناچيز است و هر بلايى جز آتش، عافيت.(چون بلایی که انسان را به بهشت به برد بلا نیست بل نعمت است ، عافیت است ، سلامتی است)
(نهج البلاغة ، حكمت 387)