فضای مجازی و خود داری ازسرقت علوم
منظور از سرقت علوم ،کپی محصولات علمی دیگران و ثبت آن به نام خود است(کپی رایت) . همان گونه که برداشتن اموال و دارایی مادی دیگران که اختصاص به آنها دارد و خودشان آن را تحصیل نموده اند ، سرقت محسوب می شود ، بهره گیری از فعالیتهای علمی مانند مقاله ، کتاب ، نکات علمی و محصولات دانشی که کسی آن را با فکر و اندیشه و تلاش و همت خود پدید آورده است ، بدون اجازه وذکر نام صاحب آن اثر ، اشکال دارد و نوعی سرقت است.
ضمن اینکه این امر از نظر اخلاقی کاری مذموم و ناپسند است ، از نظر احکام شرعی و نگاه مراجع عظام هم کاری حرام و نامشروع شمرده می شود ؛ به عبارت دیگر ، کپی رایت از نظر احکام شرعی دارای اشکال است .
براین اساس اگر یک محقق مجاز به بهره گیری از نعمت فضای مجازی شد ، نباید به سرقت علم آلوده گردد وحاصل تحقیقات دیگران را که برای بهره گیری عموم در فضای مجازی منتشر می شود ، سرقت نموده وبه نام خود انتشار دهد. این یک گناه بزرگ است. فرقی نمی کند که فرد از طریق جستجو مطلبی را یافته و به نام خود ثبت کند یا اینکه آن مطلب رابه شخص دیگری بفروشد ، نظیر برخی افرادکه در نهایت تأسف ٍ، مطالبی را از اینترنت کپی کرده وبعد همان مطلب را به شخص دیگری می فروشند تا به نام او منتشر شود .
این هم یک دروغ است و هم یک نوع سرقت است و هم یک معامله باطل و تجارت غیر قانونی.
