اندیشه بنان

قرآن

)إنَّ هَذَا القُرآنَ یَهْدِي لِلَّتِي هِيَ اَقْوَمُ([1]

بدرستیکه این قرآن به آئینی که خود پایدارتر است راهنمایی می‌کند.

پیامبر گرامی6:

اِذَا التَبَسَت عَلَیکُمُ الفِتَنُ کَقِطَع الَّیلِ المُظلِمٍ فَعَلَیکُم بِالقُرآنِ؛[2]

هنگامی که فتنه‌ها، هم چون پاره‌های شب تاریک، شما را در خود پیچید، برشماست (پناه بردن) به قرآن.

فَضلُ القُرآنِ عَلی سایرِ الکَلامِ کَفَضْلِ اللهِ عَلی خَلقِهِ؛[3]

فضیلت و برتری قرآن بر سایر کلام‌ها مانند فضیلت و برتری خدا است بر مخلوقاتش.

القُرآنُ هُديً مِنَ الضَلالَةِ وَ تِبیانٌ مِنَ العَمي وَاستِقالَةٌ مَنَ العَثَرةِ وَ نُورٌ مِنَ الظُلمةِ وَ ضیاءٌ مِنَ الأحداثِ وَ عِصْمَةٌ مِنَ المَلائِکَةِ وَ رُشدٌ مِنَ الغَوایَة…؛[4]

قرآن راهنمای از تاریکی است به سوی روشنایی و روشنگر و بینا کننده است از کوری و نجات دهنده است از گرفتاری و نوری است برای رهایی از ظلمت و تاریکی، روشنایی است از حادثه‌ها و صیانتی است از ملائکه و متعالی است از پستی‌ها.

امام علی7:

وَاْعلَمُوا أنَّ القُرآنَ هُوَ الناصِحُ الَّذي لایَغُشُّ وَ الهادِي الَّذي لایُضِّلُّ وَ المُحَدِّثُ الَّذي لایَکذِبُ وَ ما جالَسَ القُرآنَ أحَدٌ اِلاقامَ عِندَهُ بِزیادَةٍ اوُ نُقصانٍ زِیادةٌ فی هُديً أو نُقصانٌ مِن عَمیً؛[5]

بدانید که همانا قرآن پندآموزی است که در کار او فریب وجود ندارد و هدایت‌گری است که گمراه نمی‌کند و سخنگویی است که دروغ نمی‌گوید، هیچ کسی نزد قرآن نمی‌نشیند مگر این که وقت بلند شدن و جدا شدن در او زیادت و یا نقصانی ایجاد شود، زیادی در هدایت و نقصان در جهل و بی‌خبری او.

 إنَّ القرآنَ ظاهِرُهُ اَنیقُ و باطِنُهُ عَمیقُ لاتَفنَي عَجائِبُهُ وَ لاتَنقَضی غَرائِبُهَ وَ لا تُکَشفُ الظُلُماتِ إلاّ بِه؛[6]

به راستی که قرآن ظاهرش زیبا و نیکو و باطن آن عمیق است که از بین نمی‌رود، شگفتی‌های آن و چیزهای نامأنوس آن تمام نمی‌شود و تاریکی‌های جهالت گشوده نمی‌شود مگر با قرآن.

فَهُوَ مَعدنُ الایمانِ وَ بُحَبوَحَتُهُ وَ یَنابیعُ العِلمِ وَ بُحَورُهِ وَ رِیاضُ العَدلِ وَ غُدرانُهُ وَ اَثافِيُّ الإسلامُ وَ بُنیانُهُ و أودِیةُ الحَقِّ وَ غیطانُهُ وَ بَحرٌ لایَنَزِفُهُ المُسُتَنزِفون…؛[7]

قرآن معدن ایمان و اصل آن است و چشمه‌های دانش و دریای علوم است، سرچشمه عدالت و نهر جاری عدل است، پایه‌های اسلام و ستون محکم آن است، نهرهای جاری زلال حقیقت و سرزمین‌های آن است. دریایی است که تشنگان آن آبش را تمام نتوانند کشید.

امام صادق7:

مَن اُوتِیَ القُرآنَ وَالایمانَ فَمَثلَهُ الاتُرَجَة ریحُهَا طَیِّبٌ وَ طَعمُها طَیِّبٌ وَ أمَّا الَّذي لَمْ یُؤتَ القُرآنَ والایمانَ مَثَلُهُ الحَنظَلَهُ طَعمُها مُرٌّ وَ لاَریحَ لَها؛[8]

کسی که به او قرآن و ایمان عطا شده باشد مثل او مثل ترنج است که بوی آن خوب و طعم آن هم خوب و پاک است و کسی که به او قرآن و ایمان عطا نشده باشد مثل آن مثل میوه حنظله است که طعم آن تلخ و بویی هم ندارد.

امام رضا7:

لاتَطلُبُوا الهُدی فی غَیرالقُرآنِ فَتَضِلُّوا؛[9]

هدایت را جز از قرآن مجویید که گمراه خواهید شد.

[1] . سوره اسرا، آیه9.

[2] . اصول کافی، ج2، ص459.

[3] . مستدرک الوسائل، ج۱، ص288.

[4] . الکافی، ج۲، ص439.

[5] . نهج‌البلاغه، خطبه 176.

[6] . نهج‌البلاغه، خطبه 83.

[7] . نهج‌البلاغه، خطبه 198.

[8] . الکافی، ج۲، ص442.

[9] . امالی صدوق، ص438.