قیامت

قیامت

)اَللهُ لاإلهَ إلاَّ هُوَ لَیَجْمَعَنَّکُمْ إلی یَومِ الْقِیامَةِ لارَیْبَ فِیهِ([1]

خداوند کسی است که هیچ معبودی جز او نیست. به یقین در روز قیامت که هیچ شکی در آن نیست شما را گرد خواهد آورد.

پیامبر گرامی6:

فإنَّ اَحَدَکُمْ إذا ماتَ فَقَد قامَتْ قِیامَتُهُ یَری مالَهُ مِن خَیرٍ وَ شَرٍّ؛[2]

هرگاه یکی از شما بمیرد، قیامتش برپا می‌شود و خوبی‌ها و بدی‌های خود را می‌بیند.

اَوَّلُ ما یوضَعُ فِی میزانِ العَبدِ یَومَ القیامَةِ حُسنُ خَلقِهِ؛[3]

نخستین چیزی که در روز قیامت در ترازوی اعمال بنده گذاشته می‌شود، اخلاق خوب اوست.

امام علی7:

إنَّ اعظَمَ الحَسَرَاتِ یَومَ القیامَةِ حَسرَةُ رَجُلٍ کَسَبَ مالاً في غَیرِ طاعَةِ اللهِ فوَرِثَهُ رَجُلٌ فَأنفَقَهُ فی طاعَةِ اللهِ سُبحانَهُ فَدَخَلَ بِهِ الجَنَّةَ وَ دَخَلَ الاوَّلُ بِهِ النّارَ؛[4]

روز قیامت بزرگ‌ترین افسوس، افسوس مردی است که مالی را به ناروا گرد آورده به دوزخ رود و آن مال را برای کسی به ارث گذارد که در طاعت خداوند سبحان خرجش نموده به بهشت رود.

امام محمدباقر7:

الجَبَارونَ اَبعَدُ النّاس منَ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ یومَ القیامَةِ؛[5]

دورترین مردم از خداوند عزّ و جلَ در روز قیامت سرکشانِ متکبّر هستند.

امام صادق7:

اِنَّ مِن اَعظَمِ النّاسِ حَسرَةً یَومَ القِیامَهِ، مَن وَصفَ عَدلاً ثُمَّ خالَفَهُ اِلَی غَیرِه؛[6]

پشیمان‌ترین شخص در روز قیامت، کسی است که برای مردم از عدالت سخن بگوید، اما خودش به دیگران عدالت روا ندارد.

اِنَّ فِی القِیامَةِ خَمسینَ مَوقِفاً کُلَّ مَوقِفٍ مِثلَ اَلفِ سَنَةٍ مَمّا تَعُدُّونَ!؛^[7]

روز قیامت پنجاه منزلگاه و ایستگاه حسابرسی دارد که هر منزلگاهی هزار سال به حساب سال‌های دنیا طول خواهد کشید!

امام رضا7:

مَنْ فَرَّجَ عَن مُؤمِنٍ فَرَّجَ اللهُ عَن قَلبِهِ یَومَ القِیامَةِ؛[8]

هر کس اندوه و مشکلی را از مؤمنی برطرف نماید خداوند در روز قیامت اندوه را از قلبش برطرف سازد.

[1] . سوره نساء، آیه87.

[2] . ارشادالقلوب (ترجمه‌ی سلگی)، ج۱، ص64.

[3] . قرب الإسناد (ط ـ الحدیثه)، ص46، ح149.

[4] . نهج‌البلاغه (صبحی صالح)، ص552، حکمت 429.

[5] . ثواب‌الاعمال (ترجمه حسن‌زاده)، ص688.

[6] . وسائل الشیعه، ج15، ص295 ـ کافی (ط ـ الاسلامیه) ج2، ص300.

[7] . سفینه، ج2، ص455.

[8] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج۲، ص200.