لجاجت

لجاجت

)وَ قالُوا مَهما تَأتِنا بِهِ مِن آیَةٍ لِتَسحَرَنا بِها فَما نَحنُ لَکَ بِمُؤمِنینَ([1]

و گفتند، هر گونه پدیده شگرفی که بوسیله آن ما را افسون کنی برای ما بیاوری، ما به تو ایمان آورنده نیستم.

پیامبر گرامی6:

اَلخَیرُ عادَةٌ وَ الشَرُّ لَجاجَةٌ ؛[2]

خوبی عادت است و بدی لجاجت.

امام علی7:

مَن لَجَّ وَ تَمادی فَهُوَ الرّاکِسُ الَّذی رانَ اللهُ عَلی قَلبِهِ وَ صارَت دائرَةُ السَّوءِ عَلی رَأسِهِ؛[3]

هر کس لجاجت کند و بر آن پافشاری نماید، او همان بخت برگشته‌ای است که خداوند بر دلش پرده [غفلت] زده و پیشامدهای ناگوار بر فراز سرش قرار گرفته است.

اَلأفراطُ فِی المَلامَةِ یَشُبُّ نیرانَ اللَّجاجِ؛[4]

زیاده‌روی در سرزنش کردن، آتش لجاجت را شعله‌ور می‌سازد.

امام صادق7:

سِتَّةٌ لاتَکونُ فِی المُؤمِنٍ: اَلعُسرُ وَالنَّکَهُ وَالحَسَدُ وَاللَّجاجَةُ وَالکَذِبُ وَالبَغیُ؛[5]

شش (صفت) در مؤمن نیست: سخت‌گیری، بی‌خیری، حسادت، لجاجت، دروغگویی و تجاوز.

[1] . سوره اعراف، آیه 132.

[2] . اساس البلاغه، ص438 ـ سنن ابن ماجه، ج1، ص80.

[3] . نهج‌البلاغه، نامه 58.

[4] . تحف‌العقول، ص84.

[5] . تحف‌العقول، ص377 ـ وسایل‌الشیعه، ج15، ص349.