ماهیَّت رفاقت ودوستی
هویت وماهیت رفاقت ودوستی را “رِفق ومهربانی” تشکیل می دهد وآن چیزی که رفاقت بر محور آن می چرخد مهر وعطوفت است ودوست را از آن جهت رفیق گویند که از او مهر می تراود ورشته مشترک شان مهر ودوستی است .
پس دوست کسی است که از او مهر تراوش می کند ومتقابلا از طرف مقابل هم محبت ودوستی تراوش نماید . البته هرچه هم مهر بیشتر شود دوستی بیشتراست .
در این میان هرکدام مهرش بیشتر دوستی او بیشتر ومحبت او محکمتر است و به همین خاطر آنکه مهر انگیز تر است پیش خدا محبوبتر وپاداش او هم بیشتر است .
از این رو است که پیامبر (ص) فرمود:
ما اصطَحَبَ اِثنانُ اِلّا کانَ اَعظَمُها اَجراً وَ اَحَبُّهُما اِلَی اللهِ عَزَّ وَجَلَّ اَرفَقُهُما لِصاحِبِهِ .
هیچ دونفری رفاقت نکردند جز اینکه آن رفیقی که نسبت به رفیقش مهربانتراست نزد خدا محبوبتر واجرش مضاعف تر است . .(محجه البیضاء، ج4 ، ص60)
زیرا جامعه زمانی می تواند سالم باشد که همین مهر ودوستی زیاد باشد . پس هرکس مهر بیشتری نشان دهد در استحکام وانسجام بیشتر جامعه کمک نموده است.
و به عبارتی رفاقت ودوستی مبنای آن تنها “باهم بودن صرف” نیست بل مبنای آن باهم بودن جامعه هم هست وبه همین جهت چنین انسانی نزد خدا محبوبترین واجر وپاداش او بیشترین است .
