نامحسوس بودن ریا

نامحسوس بودن ریا

ازامام عسکری (ع)

أبو‏هاشم جعفري گوید که از امام عسکری (ع) شنیدم که فرمود:

مِنَ الذُّنُوبِ الَّتي لا تُغفَر قَولُ الرَّجُلِ: لَيتَني لا أُؤاخَذُ اِلّا بِهذا.

فَقُلتُ في نَفسي: اِنَّ هذا لَهُوَ الدَّقيقُ ؛ يَنبَغي لِلرَّجُلِ أن يَتَفَقَّدَ مِن أمرِهِ وَ مِن نَفسِهِ کُلَّ شَي‏ءٍ.

فَأقبَلَ عَلَيَّ أبُومُحَمَّدٍ عَلَيهِ‏السَّلامُ  فَقالَ: يا أباهاشِمِ! صَدَقتَ، فَالزِم ما حَدَّثَت بِهِ نَفسُک؛ فَاِنَّ الاِشراکَ فِي النّاسِ أخفي مِن دَبيبِ الذَّرِّ عَلَي الصَّفا فِي اللَّيلَةِ الظَّلماءِ وَ مِن دَبيبِ الذَّرِّ عَلَي المِسحِ الأسوَدِ.

از گناهان غير قابل آمرزش آن است که کسي بگويد: کاش جز به اين گناه بازخواست نشوم.

پیش خود گفتم: اين نکته‏ي دقيقي است، سزاوار است که انسان از کار و نفس خويش هر چيز را مورد بررسي قرار دهد.

امام عسکري عليه‏السلام رو به من کرد و فرمود: اي اباهاشم! راست گفتي، پس پايبند چيزي باش که پيش خود گفتي. چرا که شرک ورزيدن در ميان مردم پنهان‏تر از جنبش مورچه بر سنگ صاف در شب تاريک و از جنبيدن مورچه بر پلاس سياه است.   (بحارالانوار ، ج50 ، ص250)