نیکوکاری
)إنَّ الاَبرارَ لَفی نَعیمٍ([1]
قطعاً نیکوکاران در بهشت هستند.
پیامبر گرامی6:
إنَّ القَومَ لَیَکونونَ فَجَرَةً وَ لایَکونونَ بَرَرَةً فَیَصِلونَ اَرحامَهُم فَتَنمی اَموالُهُم وَ تَطولُ اَعمارُهُم فَکَیفَ إذا کانوا اَبراراً بَرَرَةً!؟؛[2]
مردمی که گناهکارند و نه نیکوکار، با صله رحم، اموالشان زیاد و عمرشان طولانی میشود. حال اگر نیک و نیکوکار باشند، چه خواهد شد!؟
(لأمیرالمؤمنین علیهالسلام) أ لا اُخبرُکُم، بأشبَهِکُم بی خُلقاً؟ قالَ: بَلی یا رَسولَ الله قالَ: أحسَنُکُم خُلقا وَ أعظَمُکُم حِلماً، وَ أبَرُّکُم بقَرابَتِهِ وَ أشَدُّکُم مِن نَفسِهِ إنصافا؛[3]
(به امیرالمؤمنین علیهالسلام فرمودند) آیا تو را خبر ندهم که اخلاق کدام یک از شما به من شبیهتر است؟ عرض کردند: آری، ای رسول خدا. فرمودند: آن کس که از همه شما خوشاخلاقتر و بردبارتر و به خویشاوندانش نیکوکارتر و با انصافتر باشد.
امام علی7:
اَلکَریمُ یَری مَکارِمَ اَفعالِهِ دَیناً عَلَیهِ یَقضیهِ؛[4]
بزرگوار، نیکوکاریهای خود را بدهی به گردن خود میداند که باید بپردازد.
کَثرَةُ اصطِناعِ المَعروفِ تَزیدُ فِی العُمُر وَ تَنشُرُ الذِّکر؛[5]
زیاد کار نیک انجام دادن، عمر را میافزاید و نام را پرآوازده میسازد.
قیمَةُ کُلِّ امرِیءٍ ما یُحسِنُهُ؛[6]
ارزش هر کس به اندازه خوبیهای اوست.
امام حسین7:
اَیُّهَا النّاسُ نافِسوا فِی المَکارِمِ وَ سارِعوا فِی المَغانِمِ وَ لاتَحتَسِبوا بمَعروفٍ لَم تُعَجِّلوا؛[7]
ای مردم در خوبیها با یکدیگر رقابت کنید و در کسب غنائم (بهره گرفتن از فرصتها) شتاب نمایید و کار نیکی را که در انجامش شتاب نکردهاید، به حساب نیاورید.
امام باقر7:
اَربَعٌ مِن کُنُوز البِرِّ، کِتمانُ الحاجَة وَ کِتمانُ الصَّدَقَةِ وَ کِتمانُ الوَجَع وَ کِتمانِ المصیبَةِ؛[8]
چهار چیز از گنجهای نیکوکاری است: پنهان داشتن حاجت، صدقه پنهانی، نهان داشتن درد و نهان داشتن مصیبت.
امام صادق7:
یَعیشُ النّاسُ بِاحسانِهم اَکثَر مِمّا یَعیشونَ بِاَعمارِهِم وَ یَموتونَ بِذُنوبِهِم اَکثَرَ مِمّا یَموتونَ بِاَجالِهِم؛[9]
مردم، بیشتر از آنکه با عمر خود زندگی کنند، با احسان و نیکوکاری خود زندگی میکنند و بیشتر از آن که با اجل خود بمیرند، بر اثر گناهان خود میمیرند.
اَلبِرُّ وَ حُسنُ الخُلق یَعمُرانِ الدّیارَ وَ یَزیدانِ فِی الاعمار؛[10]
نیکوکاری و خوشاخلاقی، خانهها را آباد و عمرها را طولانی میکنند.
[1] . سوره انفطار، آیه13.
[2] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج2، ص155، ح21.
[3] . مکارم الاخلاق، ص442.
[4] . تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ص388، ح8886.
[5] . تصنیف غرر الحکم و دررالکلم، ص386، ح8830.
[6] . امالی صدوق، ص117.
[7] . کشف الغمه (ط ـ القدیمه)، ج2، ص29 {شبیه این حدیث در نزهة الناظر و تنبیه الخاطر، ص81، ح6}.
[8] . بحارالانوار، ج75، ص175.
[9] . دعوات (راوندی)، ص291، ح33.
[10] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج2، ص100، ح8.
