وحدت

وحدت

)کَانَ النَّاسُ اُمَّةً وَاحِدَةً([1]

مردم امت واحده بودند.

پیامبر گرامی6:

ألمؤمِنونَ إخوَةٌ تَتکافَؤُ دِماؤُهُم وَ هُم یَدٌ عَلی مَن سَواهُم؛[2]

مؤمنان با هم برادرند و خونشان برابر است و در برابر دشمن متحّد و یکپارچه‌اند.

مَا اختَلَفَ أُمَّةٌ بَعد نَبِیِّها اِلاَّ ظَهَرَ أهلُ باطِلها علی أهلِ حَقِّها؛[3]

هیچ امتی پس از پیامبرشان، اختلاف نکردند مگر آنکه گروه باطل بر حق گرایان چیره شدند.

إسمَعُوا وَ أطیعُوا لِمَن وَلاّهُ اللهُ الأمرَ، فَإنَّهُ نَظامُ الإسلامِ؛[4]

از حاکمان الهی اطاعت کنید و گوش به فرمان باشید زیرا اطاعت از رهبری مایه نظام (و انسجام) اسلام است.

فاطمه زهرا سلام‌الله علیها:

… وَ طاعَتُنا نِظاماً لِلمِلَّةِ وَ اِمامَتُنا أماناً لِلفُرقَةِ وَالجَهادُ عِزَّاً لِلإسلامِ… .؛[5]

پیروی از ما «اهل بیت» مایه نظام و انسجام امت، و رهبری ما عامل وحدت، و جهاد مایه عزت و سربلندی اسلام است.

امام علی7:

وَ مَکانُ القَیِّمِ باِلأمرِ مَکانُ النَّظامِ مِنَ الخَرزِ یَجمَعُهُ وَ یَضُمُّهُ فَإذا اَنقَطَعَ النَّظامُ تَفَرَّقَ الخَرزُ وَ ذَهَبَ ثُمَّ لَم یَجتَمَعَ بحذافیرِهِ أبداً؛[6]

جایگاه رهبر و سرپرست در اجتماع، جایگاه رشته‌ای است که دانه‌ها را به هم پیوند داده و جمع می‌کند، و آنگاه که آن رشته بگسلد، دانه‌ها پراکنده گشته و هرگز تمام آنها جمع نخواهند شد.

فَإنَّ یَدَاللهِ عَلی الجَماعَةِ وَ اِیَّاکُم وَالفُرقَةَ فَإنَّ الشَاذَّ مِنَ النّاسِ لِلشَّیطان، کَما أن الشَاذَّ مِن الغَنَمِ لِلذِّئبِ؛[7]

دست خدا (یاری خدا) بر سر جماعت است، از تفرقه بپرهیزید، زیرا شخص تکرو، شیطان است همانگونه که گوسفند تکرو، طعمه گرگ است.

وَ إنَّی وَاللهِ لَأظُنُّ أنَّ هؤلاءِ القَومَ سَیدَالوُنَ مِنکُم بِاِجتماعِهِم عَلی باطِلِهِم وَ تَفَرُّقِکُم عَن حَقِّکُم وَ بِمَعصِیَتِکُم إمامَکُم فِی الحَقِّ وَ طاعَتِهِم إمامَهُم فِی الباطِلِ؛[8]

بخدا سوگند! گمان دارم اینان قدرت را از شما بگیرند، زیرا آنان بر باطل خویش، وحدت دارند و شما در حق خود پراکنده‌اید و شما از رهبر خود در راه حق فرمان نمی‌برید اما آنان از رهبر خود در مسیر باطل اطاعت می‌کنند.

امام صادق7:

صَدَقَةُ یُحِبُّهاَ اللهُ اِصلاحٌ بَینَ النّاسِ إذا تَفاسَدوا وَ تَقارُبٌ بَینَهُم إذا تَباعَدوا؛[9]

ایجاد وحدت هنگام پیدایش اختلاف، و تباهی امت و نزدیک کردن آنها در هنگام جدائی، صدقه ایست که خداوند آن را دوست دارد.

[1] . سوره بقره، آیه213.

[2] . کافی، ج1، ص404.

[3] . کنزالعمال، ح929.

[4] . امالی مفید، ج1، ص14، ح2.

[5] . کشف الغمة، ج2، ص480.

[6] . نهج‌البلاغه، خطبه 146.

[7] . شرح نهج‌البلاغه، ج8، ص112.

[8] . نهج‌البلاغه، خطبه 25.

[9] . الکافی، جلد2، ص209.