اندیشه بنان

پرستار و امیدوار نمودن بیمار
پیامبر (ص) فرمود: اِذا دَخَلتُم عَلَی المَریضِ فَنَفِّسُوا لَهُ فِی الأجَلِ فَاِنَّ ذالِکَ لا یَرُدُّ شَیئاً وَ هُوَ یُطَیِّبُ النَّفسَ. (بحار، ج81، ص 225)
هرگاه بر مریض وارد شدید او را نسبت به طول عمر او امیدوار سازید. اگرچه در قضای الهی تاثیری ندارد و آن را رد نمی کند و لکن جان بیمار را آرام و خوش می کند.
این کار از نظر روانی برای بیمار بسیار مؤثر است چون انسان بیمار گه گاه این تلقین ویا این حس در او به وجود می آید که نکند با این بیماری بمیرد و وقتی این حس وتلقین در ذهن او تکرار شود حس مردن در او تقویت می گردد ودر نتیجه از ادامه زندگی نا امید یا کم امید می شود وبه همین جهت غمگین وکم حوصله می گردد ، عصبانی شده و بد اخلاقی می کند ، هم خود وهم اطرافیان را ناراحت می نماید .
از این رو اسلام به همراه مریض چه پرستار وچه عیادت کننده سفارش می کند تا او را به ماندن وعمر زیادوحیات طولانی تلقین نمایید تا این سخن شما، تلقین ذهنی او را پاک کند وبه حیات وزندگی امید وار سازد .
هر چند تلقین حیات وامیدوار نمودن بیمار به بقای عمر تاثیری در قضا وقدر الهی واجل مکتوب خداوندی ندارد اما به نوبه خود تأثیر خوبی در روان بیمار دارد و دل اورا آرام و جان او را طراوت وشادی می بخشدو این کم چیزی نیست