پرستار و بودن با بیمار

پرستار و بودن با بیمار
همراهی با بیمار ادب دیگری است که نسبت به بیمار صورت می پذیرد .یعنی نه تنها درمان بیمار ، محبت به بیمار ، غذا دادن به بیمار ، دارو دادن به بیمار ، وهر نوع کمک دیگر به بیمار جزء خدمات به بیمار است بل صرف بودن با بیمار هم هم نوعی خدمت است ؛ آن هم خدمتی مهم و پر ارزش وپر ثواب .
چون بیمار بخاطر ضعف جسمانی وبخاطر ضعف روحی و روانی که دارد نیاز مبرم به همراه دارد . تا این همراه علاوه برکمک فیزیکی مایه دلگرمی وخاطرجمعی او هم می شود. از این رو در روایات ، “بودن با بیمار” مورد توجه قرار گرفته تا بیمار تنها نباشد .
پیامبر (ص) فرمود:
مَن قامَ عَلی مَریضٍ یَوماً وَ لَیلَةً بَعَثَهُ اللهُ مَعَ اِبراهیمَ الخَلیلِ فَجازَ مَعَ الصِّراطِ کَالبَرقِ اللامِعِ. (بحار ج 76، ص 368)
هر کس یک شبانه روز با بیمار باشد خداوند متعال او را همراه ابراهیم خلیل بر می انگیزاند و مانند برق لامع از پل صراط می گذرد.
بودن با ابراهیم خلیل (ع) در بهشت وگذر از پل صراط دو امر مهم ودوپاداش ارزشمندی است که در قیامت قابل توجه است .چون جایی که پیامبران به ویژه پیامبران اولوا العزم هستند جای بسیار مهم است و یا گذر از پل صراط که همه واهمه وترس دارند اما کسی بتواند به راحتی از آن گذر کند هم امر مهمی است واین دو در سایه “بودن با بیمار” تحقق می یابد .
آری از آداب رفتار با بیمار ” بودن با بیمار” است .