چشم ونگاه عبرتی

چشم ونگاه عبرتی

بسیاری از نگاه ها برای “عبرت” است یعنی بخشی ازنگاه هایی که صورت می پذیرد جنبه آموزشی ندارد بل برای پندوعبرت است.

فرق است بین نگاه عبرتی ونگاه مطالعاتی ویادگیری چون نگاه مطالعاتی برای آموزش وافزایش دانش است اما نگاه عبرتی برای تربیت وارتقای روحی است. مانند نگاه به حوادث تلخ وشیرین زندگی همچون نگاه به کاخهایی که ویران شده وقدرتمندانی که از قله قدرت فروافتادند وضعیف شدندوصاحب منصبانی که ازمقام ومنصب معزول شدند ، ثروتمندانی که فقیر شدند وفقرایی که غنی ومایه دار شدند ، زیباهایی که از زیبایی افتادند وزشت وناپسند شدند ویا بی نام ونشان هایی که به نام ونشان رسیدند.

امام امی المومنین (ع)  فرمود:

اِنَّما یَنظُرُالمُومِنُ اِلَی الدُّنیا بِعَینِ الاِعتِبارِ.  (نهج البلاغه حکمت 367 )

همانا مومن باچشم “عبرت” به دنیا نگاه می کند.

ویا فرمود:

کُلُّ نَظَرٍ لَیسَ فیهِ اِعتِبارٌ فَهُوَ سَهوٌ. (بحار الانوارج74 ،ص406 )

هر نگاهی که در آن عبرت نباشد اشتباه وبیهوده است .

وخلاصه ده ها وصدها مناظر ومظاهر تلخ وشیرینی که انسان با نگاه به آنها می تواند عبرت بگیرد ، پند ونصیحت بگیرد ودرس والگو بگیرد واز این طریق به روح وجان خود ارتقاء ومنزلت بخشد ومرام و منش انسانی و معنوی خود را  بالا ببرد.