• منع وعطا باید نیکو باشد

موضوع کمک به دیگران موضوعی است که خداوند متعال به آن دستور می دهد وساختار روحی انسان هم از آن استقبال می کند  وهمه انسانهای خیرخواه در این مسیر حرکت می کنند.

اما این کمکها  ومساعدتها باید بر اساس صلاح وشایستگی باشد چنانکه ندادنها هم باید بر همین اساس باشد  .  وبه عبارتی انفاق به دیگران ویا عدم انفاق به دیگران باید بر اساس اسلوب وشیوه مناسب باشد  وانسانهای خیِّر واهل بخشش نخست باید  بشناسندکه به چه کسی وچگونه کمک  کنند ویا احیانا به چه کسی وچگونه کمک نکنند.

وبه تعبیری عطا ومنع عطا باید حساب شده  وطبق قاعده  و بر اساس روال شرعی وعقلانی باشد .

امام عسکری (ع) فرمود:

مَن لَم یُحسِن اَن یَمنَعَ   لَم یُحسِن اَن یُعطِیَ .( بحارالانوار ، ج78 ، ص380 ) کسی که منع نیکو را نداند عطاء نیکو را هم نمی داند .

یعنی عطا وعدم عطا وانفاق وعدم انفاق، کمک به دیگران وعدم کمک به دیگران شیوه واسلوب دارد که اول باید آن را فهمید وآنگاه عمل کرد .چون چه بسیار که به کسی که نباید کمک کرد کمک می شود وچه بسیار که باید به کسی کمک بشود نمی شود .پس اول باید یاد گرفت که  چگونه باید کمک کرد ویا نکرد آنگاه به کمک پرداخت ویا نپرداخت .

حاصل آنکه بخشش وعدم بخشش  عطا ومنع عطا باید در چهارچوب عقل وشرع باشد تا از هزینه بیجا که منجر به تباهی می شود ویا منع بیجا که منجر به خروج از مدار ایمان وانسانیت می گردد جلوگیری شود .