بسمله در تمام امور

بسمله در تمام امور
بِسمَله یعنی ” بسم الله الرحمن الرحیم” چنانکه “حَوقَلَه” یعنی “لاحَولَ وَلا قُوَّهَ اِلّا بِا للهِ” و”حَمدَلَه” یعنی “اَلحَمدُ لِلّهِ” . پس هرگاه در نوشته یی گفته شود بسمله ویا گفته شود “تَسمِیَه” منظور همان “بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ” خواهد بود .
شرع مقدس تاکید دارد که در تمام امور ” بسم الله” گفته شود . یعنی هر وقت هر کاری خواستی انجام دهی در شروع آن بسم الله گو .
گفتن بسمله در آغاز هر کاری سیره انبیاء(ص) وائمه هدی (ع) وعلماء وبزرگان دین بود وهست . مردان خدا وعارفان حق تمام کارهای خود را با بسم الله مزین نموده وهر عملی را با بسم الله افتتاح می نمایند.
در منابع روایی وحدیثی بابی تحت عنوان بِسمَله و تَسمِیَه است واحادیث مربوطه را ذیل آن ذکر می کنند .
در بسیاری از روایات اشاره به آثار “بسمله” و یا احیانا ترک بسمله شد ودر برخی روایات ترک بسمله را بر حذر داشتند وتاکید شد که بسمله در هیچ کاری ترک نگردد .
امام هادی (ع) خطاب به داود صَرمی فرمود:
یا داودُ ! لَو قُلتُ اَنَّ تارِکَ التَّسمِیَهِ کَتارِکِ الصَّلواهِ لَکُنتُ صادِقاً. (سفینه البحار، ج1 ، ص663 ،باب سما)
ای داود! اگر بگویم تارک بسم الله مثل تارک نماز است سخن درستی گفتم .
ویا اینکه امام صادق(ع) فرمود: لا تَدَعِ البِسمَلَهِ وَ لَو کَتَبتَ شِعراً (سفینه البحار، ج1 ، ص663 ،باب سما)
بسم الله را در هیچ کاری ترک نکن حتی در نوشتن شعر .
حتی امام صادق (ع) اشاره به تنبیهی برای تارک بسم الله دارد ومی فرماید:
لَرُبَما تَرَکَ فی اِفتِتاحِ اَمرٍ بَعضُ شیعَتِنا بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَیَمتَحِنُهُ اللهُ تَعالی بِمَکرُوهٍ لِیُنَبِّهَهُ عَلی شُکرِ اللهِ تَعالی وَالثَّناءِ عَلَیهِ وَ یَمحُو عَنهُ وَصمَهَ تَقصیرِهِ عِندَ تَرکِهِ قَولَ بِسمِ اللهِ .
بسا ممکن است اتفاقی بیفتد برای بعضی شیعیان ما که در آغاز کاری بسم الله را ترک گویندآنگاه خداوند آنها را به امر ناخوشایندی امتحان می کند تا اورا بیدار کند وتنبیه نماید تا به شکر خدا وستایش خدا به پردازد وتا اینکه ننگ وعار کوتاهی اش در بسم الله را محو نماید .
آنگاه به خاطره یی در زمان حضرت امیر (ع اشاره می کند ومی فرماید:
شخصی به نام عبد الله ابن یحیی بر حضرت امیر المومنین (س) وارد شد وبدون بسم الله روی تخت نشست ناگهان از تخت فرو افتاد و سرش آسیب دید به نحوی که سرش زخمی شد واستخوان سرش پیدا شد وخون جاری گردید .
حضرت به درمان زخم پرداخت وآنگاه فرمود :
اَما عَلِمتَ اَنَّ رَسُولَ اللهِ (ص) حَدَّثَنی عَنِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ :کُلُّ اَمرٍ ذیبالٍ لَم یُذکَر فیهِ بِسمِ اللهِ فَهُوَ اَبتَرُ ؟
آیا ندانستی که رسول خدا (ص) از سوی خداوند عزیز وجلیل به من خبر داد که: هر کار مهم وارزشمندی که در آن نام خدا برده نشود آن کار ابتر و بی فرجام است ؟
گوید گفتم بله آقا . پدر ومادرم فدای تو باد از این پس ترک نخواهم کرد سپس حضرت فرمود : اِذا تَحظی بِذالِکَ وَتَسعَدُ . در این صورت هم از این کار بهره مند می شوی وهم خوشبخت خواهی شد. (سفینه البحار ، ج1 ، ص662 )