روزگار را در حوادث زندگی خود دخیل مدان

• روزگار را در حوادث زندگی خود دخیل مدان

امام هادی (ع) :

لاتَجعَل لِلاَیّامِ  صُنعاً فی حُکمِ اللهِ.

برای روز ها تأثیری ودخالتی در کار خدا قرار نده. (تحف العقول ، ج2 ،ص388 )

شرح مختصر:

این اشاره به خرافاتی است که در جوامع بشری رخ می دهد مثل اینکه برخی آدمها بعضی از روزهای هفته را برای خود خوش یُمن وبرخی دیگر برای خود بدیُمن  می دانند .

مثلا در چهار شنبه مسافرت نمی رود ومی گوید برایم میمنت ندارد ویا فلان روز خانه را افتتاح نمی کند چون شگون ندارد ودر فلان روز به چنین کاری اقدام می کند چون خوش یمن است .

خلاصه آدمها  ایام هفته و یا احیانا ماه وسال را برای خود بد ویا برای خود خوب می دانند مثلا سیزده فروردین را برای خود نحس می داند ولذا از خانه به در می رود وبه طبیعت پناهنده می شود تا در خانه از آسیب سیزده در امان باشد وحتی برخی پلاک خانه شان که 13 بود نمی نوشتند 13 بل می نوشتند 12+1  .

در حالی که سرشت وطبیعت ایام  ولیالی  وذات زمان سالم ومفید وهرگز مضر نیست ونباید آن را به بدی نسبت داد وآن را شر وآسیب رسان قلمداد نمود .

در روایتی از پیامبر(ص) وارد شده که فرمود:  ” لا تُعادُوا الاَیّامَ فَتُعادیکُم “روز ها را برای خود دشمن نتراشید که اگر چنین کنید آنها هم دشمنی می کنند . (مستدرک الوسائل، ج2 ،ص428)

حسن ابن مسعود (احتمال دارد: «حسن بن سعيد»صحيح باشد) گويد: خدمت امام هادی (علیه السلام) رسیدم که مشروح این دیدار به شرح زیر است.

دَخَلْتُ عَلَى أَبِي اَلْحَسَنِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ ع وَ قَدْ نُكِبَتْ إِصْبَعِي وَ تَلَقَّانِي رَاكِبٌ وَ صَدَمَ كَتِفِي وَ دَخَلْتُ فِي زَحْمَةٍ فَخَرَقُوا عَلَيَّ بَعْضَ ثِيَابِي فَقُلْتُ كَفَانِي اَللَّهُ شَرَّكَ مِنْ يَوْمٍ فَمَا أَيْشَمَكَ فَقَالَ ع لِي يَا حَسَنُ هَذَا وَ أَنْتَ تَغْشَانَا تَرْمِي بِذَنْبِكَ مَنْ لاَ ذَنْبَ لَهُ قَالَ اَلْحَسَنُ فَأَثَاب إِلَيَّ عَقْلِي وَ تَبَيَّنْتُ خَطَئِي فَقُلْتُ يَا مَوْلاَيَ أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ فَقَالَ يَا حُسْنُ مَا ذَنْبُ اَلْأَيَّامِ حَتَّى صِرْتُمْ تَتَشَأَّمُونَ بِهَا إِذَا جُوزِيتُمْ بِأَعْمَالِكُمْ فِيهَا قَالَ اَلْحَسَنُ أَنَا أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ أَبَداً وَ هِيَ تَوْبَتِي يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ قَالَ ع وَ اَللَّهِ مَا يَنْفَعُكُمْ وَ لَكِنَّ اَللَّهَ يُعَاقِبُكُمْ بِذَمِّهَا عَلَى مَا لاَ ذَمَّ عَلَيْهَا فِيهِ أَ مَا عَلِمْتَ يَا حَسَنُ أَنَّ اَللَّهَ هُوَ اَلْمُثِيبُ وَ اَلْمُعَاقِبُ وَ اَلْمُجَازِي بِالْأَعْمَالِ عَاجِلاً وَ آجِلاً قُلْتُ بَلَى يَا مَوْلاَيَ قَالَ ع لاَ تَعُدْ وَ لاَ تَجْعَلْ لِلْأَيَّامِ صُنْعاً فِي حُكْمِ اَللَّهِ قَالَ اَلْحَسَنُ بَلَى يَا مَوْلاَيَ .

خدمت امام هادي عليه السلام شرفياب شدم، در حالي كه انگشتم خراش برداشته بود و سواري در اثر برخوردي كه به من كرده بود شانه ام آسيب ديده بود و در ازدحامي گرفتار شدم كه در اثر آن پاره اي از لباسهايم پاره شد، ناگهان بر زبان آوردم كه: وه چه روز شومي خدا شرت را از من بگرداند. امام هادي عليه السلام فرمود: اي حسن تو هم كه با ما رفت و آمد داري گناه خود را بر گردن بي گناه مي اندازي؟ حسن گفت: به سر عقل آمدم و فهميدم كه دستخوش اشتباه شده ام، گفتم مولاي من، از خداوند طلب آمرزش دارم. امام عليه السلام فرمود: اي حسن روزها چه گناهي دارند كه چون شما به سزاي اعمالتان مي رسيد آنها را شوم مي پنداريد. حسن گفت: يا ابن رسول الله، من همواره استغفر الله گفتن را ورد زبانم سازم و اين توبه من باشد؟ امام عليه السلام فرمود، : به خدا سوگند اين ثمر بخش نباشد و ليكن خداوند به خاطر نكوهشي كه بر بي گناهي انجام گرفته شما را مجازات نمايد. اي حسن مگر نمي داني كه پاداش دهنده و مجازات كننده و جزا دهنده به اعمال در اين دنيا و در آن دنيا، فقط خداست؟ گفتم: آري چنين است اي مولاي من. آنگاه امام هادي عليه السلام فرمود: پس خلاف مرو، و براي روزگار اثري در حكم خداوند قايل مشو. عرض كردم: چشم مولاي من. ( تحف العقول عن آل الرسول (ص)، ج 2، ص 387)

آری این جریان نشان می دهد “بدگویی به ایام ممنوع” است چون زمان نقشی در حوادث پیش آمده در زندگی افراد ندارند بل این افراد هستند که مسئول حوادث زندگی خود هستند .