به یاد فقرا شدن در ماه مبارک رمضان

– به یاد فقرا شدن در ماه مبارک رمضان

اساسا” روزه گرسنگی و تشنگی دارد و روزه تحمل رنج گرسنگی وتشنگی هم دارد ؛ لذا روزه دار با تحمل این رنج ها به یاد رنج سالانه فقرا می افتد و غم آنها را و درد آنها را حس می کند و لمس می نماید.

امام صادق در جواب هشام ابن حکم که از علت وحکمت روزه پرسیده بود فرمود:

إِنَّمَا فَرَضَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اَلصِّيَامَ لِيَسْتَوِيَ بِهِ اَلْغَنِيُّ وَ اَلْفَقِيرُ وَ ذَلِكَ أَنَّ اَلْغَنِيَّ لَمْ يَكُنْ لِيَجِدَ مَسَّ اَلْجُوعِ فَيَرْحَمَ اَلْفَقِيرَ لِأَنَّ اَلْغَنِيَّ كُلَّمَا أَرَادَ شَيْئاً قَدَرَ عَلَيْهِ فَأَرَادَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُسَوِّيَ بَيْنَ خَلْقِهِ وَ أَنْ يُذِيقَ اَلْغَنِيَّ مَسَّ اَلْجُوعِ وَ اَلْأَلَمِ لِيَرِقَّ عَلَى اَلضَّعِيفِ فَيَرْحَمَ اَلْجَائِعَ.

خداوند عزّوجل روزه را براى برابر شدن ثروتمند و بینوا واجب کرد؛ براى این که ثروتمند، هیچگاه گرسنگى را نمى‌‏چشید تا به بینوا رحم کند؛ زیرا ثروتمند، هرگاه چیزى را اراده کند، به آن دست مى‌‏یابد. پس خداوند عزّوجل خواست تا میان بندگانش تساوى برقرار کند و به ثروتمند مزه گرسنگى و رنج را بچشاند، تا او بر ضعیف دل‏رحمى کند و بر گرسنه رحم نماید.

( من لا يحضره الفقيه ،جلد۲  ،  ص۷۳  )

از حکمتهای روزه ایجاد همین حس  در جامعه است تا فقیر وغنی نسبت به رنج گرسنگی یک حال تساوی پیدا کنند .