امامت

امامت

)إنّی جَاعِلُکَ لِلنّاسِ اِمَاماً([1]

بدرستیکه من ترا پیشوای مردم قرار دادم.

پیامبر گرامی(ص):

مَنْ ماتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إمامَ زَمانِهِ ماتَ مِیْتَةً جاهِلیَّةً؛[2]

کسی که بمیرد و امام زمان خود را نشناخته باشد، در واقع به مرگ جاهلیّت مرده است.

إنَّ أئِمَّتکُمْ وَفْدُکُمْ إلی اللهِ فَانْظُرُوا مَنْ تُوفِدُونَ فِي دِینِکُمْ وَ صَلاتِکُمْ؛[3]

امامان شما، پیشوا و راهنمایان شما به سوی خدایند، پس دقت کنید که چه کسی را در امر دین و نمازتان به عنوان راهنما و رهبر انتخاب می‌کنید.

امام باقر7:

إنَّما یَعْرِفُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ یَعْبُدُهُ مَنْ عَرَفَ إمامَهُ مِنّا أهْلِ الْبَیْتِ وَ مَنْ لایَعْرِفِ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لایَعْرِفِ الإمامَ مِنّا أهْلِ الْبَیْتِ فَإنَّما یَعْرِفُ وَ یَعْبُدُ غَیْرَ اللهِ هکذا وَاللهِ ضَلالاً؛[4]

البته کسی خدا را شناخت و عبادت کرد که خدا و امام خود را که از ما اهل بیت است شناخته باشد و کسی که امام خود از خاندان ما اهل بیت را نشناخته باشد، کسی غیر از خدا را شناخته و عبادت کرده است و قسم به خدا چنین فردی گمراه است.

عَنْ أبِی بَصِیر قالَ: قُلْتُ جُعِلْتُ فِداک أرایْتَ الرَّادَّ هذا الأمْرَ فَهُوَ کالرّادِّ عَلَیْکمْ؟ فَقالَ: یا أبا مُحَمَّدٍ مَنْ رَدَّ عَلَیْکَ هذا الْأمْرَ فَهُوَ کالرّادِ علی رَسُولِ اللهِ صلّی الله عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ عَلی اللهِ تَبارَکَ وَ تَعالی؛[5]

ابوبصیر گوید: به امام عرض کردم جانم به فدایت آیا به نظر شما هر کس امر امامت را انکار کند شما را رد کرده است؟ امام فرمود: ای أبامحمد (کنیه ابوبصیر) هر کسی امر امامت را نپذیرد، او همانند کسی است که رسول خدا و خداوند تبارک و تعالی را رد کرده است.

امام صادق(ع):

مَنْ ماتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إمامَ زَمانِهِ ماتَ مِیْتَةً جاهِلیَّةً؛[6]

اگر زمین لحظه‌ای بدون حجت الهی باشد، نابود می‌گردد.

فِی قَوْلِهِ «إنَّ هَذَا الْقُرْءَانَ یَهْدِی لِلَّتِی هِي أقْوَمُ» (الاسراء/9)، قالَ: یَهْدِي إلی الإمامِ؛[7]

در تفسیر آیه «این قرآن به راهی که استوارترین راه‌هاست هدایت می‌کند» فرمود: انسان را به سوی امام هدایت می‌کند.

عَنْ جابِرِ بْنِ یَزیدٍ الْجُعْفِیِّ قالَ: قُلْتُ لأبِی جَعْفَرٍ، مُحَمِّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْباقِرِ ـ عَلَیْهِ السَّلامُ ـ: لأیِّ شَیْءٍ یُحْتاجُ إلی النَّبِیِّ وَ‌الْإمامِ؟ فَقالَ: لِبَقاءِ الْعالَمِ عَلیِ صَلاحِهِ ذلِک إنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَرْفَعُ الْعَذابَ عَنْ أهْلِ الْأرْضِ…؛[8]

جابر بن یزید جعفی می‌گوید: از امام باقر علیه‌السلام پرسیدم چرا به پیامبر و امام نیاز داریم؟ حضرت فرمود: برای آن‌که عالم به حالت صلاح خود باقی بماند و تا وقتی پیامبر یا امام در بین مردم باشند خداوند عزّ و جلّ اهل زمین را عذاب نمی‌کند… .

[1] . سوره بقره، آیه 124.

[2] . وسائل‌الشیعه، ج16، ص246.

[3] . بحارالأنوار، ج85، ص86.

[4] . الکافی، ج۱، ص181.

[5] . نورالثقلین، ج۱، ص409.

[6] . نورالثقلین، ج4، ص369.

[7] . نورالثقلین، ج3، ص140.

[8] . علل الشّرایع، ج1، ص123.