زیبایی

زیبایی

)وَ صَوَّرَکُم فَاَحسَنَ صُوَرَکُم(

و شما را صورت بخشید و صورت‌هایتان را نیکو ساخت.[1]

پیامبر گرامی 6:

إنَّ الله تَعالی جَمیلٌ یُحِبُّ الجَمالَ سَخيٌّ یُحِبٌّ السَّخاءَ، نَظیفٌ یُحِبُّ النَّظافَةَ؛[2]

خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد، بخشنده است و بخشش را دوست دارد، پاکیزه است و پاکیزگی را دوست دارد.

جَمالُ الرَّجُلِ فَصاحَةٌ لِسانِهِ؛[3]

زیبایی مرد به شیوایی زبان اوست.

امام علی7:

عَوِّدْ نَفْسَکَ الْجَمیلَ فَبِاِعْتِیادِکَ اِیّاهُ یَعودُ لَذیذا؛[4]

خودت را به کارهای زیبا عادت بده که اگر به آنها عادت کنی، برایت لذت‌بخش می‌شوند.

صیانَةُ المَراَةِ اَنعَمُ لِحالِها وَاَدوَمُ لِجَمالِها؛[5]

محفوظ بودن زن، برای سلامتی‌اش مفیدتر است و زیبایی او را با دوام‌تر می‌کند.

زکاةُ الجمالِ العِفافُ؛[6]

زکات زیبایی، عفت و پاکدامنی است.

امام صادق7:

إنَّ اللهَ یُحِبُّ الْجَمَالَ وَالتَّجَمُّلَ وَیَکْرَهُ الْبُؤْسَ وَالتَّبَاؤسَ فَإنَّ اللهَ إذَا أنْعَمَ عَلَي عَبْدٍ نِعْمَةً أحَبَّ أنْ یَرَي عَلَیْهٍ أثَرَها قِیلَ کَیْفَ ذَلِکَ قَالَ یُنَظِّفُ ثَوْبَهُ وَ یُطَیِّبُ ریحَهُ وَ یُجَصِّصُ دَارَهُ وَ یَکْنُسُ أفْنِیَتَهُ حَتَّي إنَّ السِّرَاجَ قَبْلَ مَغِیبِ الشَّمْسِ یَنْفِي الْفَقْرَ وَ یَزِیدُ فِي الرِّزْقِ؛[7]

خداوند زیبایی و خودآرایی را دوست دارد و از فقر و تظاهر به فقر بیزار است. هرگاه خداوند به بنده‌ای نعمتی بدهد، دوست دارد اثر آن را در او ببیند. عرض شد: چگونه؟ فرمود: لباس تمیز بپوشد، خود را خوشبو کند، خانه‌اش را گچکاری کند، جلوی در حیاط خود را جارو کند، حتی روشن کردن چراغ قبل از غروب خورشید فقر را می‌برد و روزی را زیاد می‌کند.

قالَ رَسولُ اللهِ6 لِلرِّجالِ: قُصُّوا اظافیرَکُم وَ لِلنِّساءِ: اُترُکنَ مِن أظفارِکُنَّ؛ فَإنَّهُ أزیَنُ لَکُنَّ؛[8]

پیامبر خدا 6 به مردان فرمود: ناخن‌هایتان را کوتاه کنید، و به زنان فرمود: ناخن‌هایتان را کوتاه نکنید (بلند بگذارید)؛ زیرا برای شما زینت‌بخش‌تر است.

امام رضا7:

إنَّ اللهَ تَبارَکَ وَ تَعالی یُحِبُّ الجَمالَ وَالتَّجَمُّلَ، وَ یُبغِضُ البُؤسَ والتَّباؤُسَ؛[9]

خدای تبارک و تعالی، زیبایی و آراستگی را دوست دارد و فقر و فقر نمایی را دشمن می‌دارد.

[1] . سوره غافر، آیه 64.

[2] . نهج‌الفصاحه، ص293، ح690.

[3] . شرح فارسی شهاب‌الاخبار، ص73.

[4] . شرح نهج‌البلاغه (ابن ابی‌الحدید)، ج۲۰، ص266، ح92.

[5] . تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ص405، ح9286.

[6] . تصنیف غررالحکم، ص256، ح 5409.

[7] . وسایل‌الشیعه، ج۵، ص7، {شبیه این حدیث در ارشادالقلوب دیلمی، ص195}.

[8] . من لایحضره الفقیه، ج1، ص128.

[9] . مستدرک الوسائل، ج3، ص236.