عبادت
عبادت
)وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالاِنْسَ إلاَّ لِیَعْبُدونَ([1]
و ما خلق نکردیم جن و انسان را جز اینکه مرا عبادت کنند.
قالالله تبارک و تعالی:
یا أحمَدُ إنَّ العِبادَةَ عَشَرَةُ أجزاءٍ: تِسعَةٌ مِنها طَلَبُ الحَلالِ فَإذا طَیِّبتَ مَطعَمَکَ وَمَشرَبَکَ فَأنتَ فِی حِفظی وَ کَنَفی؛[2]
در حدیث قدسی آمده است که خداوند میفرماید: ای احمد همانا عبادت ده جزء است که نه جزء آن طلب روزی حلال است، پس چون خوراکی و نوشیدنی خود را پاک کردی در پناه و حمایت من هستی.
پیامبر گرامی 6:
مَن عَبدَ اللهَ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللهُ فَوقَ أمانیهِ وَ کَفایته؛[3]
هر که خدا را، آنگونه که سزاوار اوست، بندگی کند، خداوند بیش از آرزوها و کفایتش به او عطا میکند.
مَن أصعَدَ إلی الله خالصَ عبادَتِهِ أهْبَطَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ إلیهِ أفضَلَ مَصلَحَتِهِ؛[4]
کسی که عبادتهای خالصانه خود را به سوی خدا فرستد، پروردگار بزرگ برترین مصلحت را به سویش فرو خواهد فرستاد.
امام علی7:
أفْضَلُ العِبادَةِ عِفَّةُ البَطنِ والفَرَجِ؛[5]
بالاترین عبادت، عفت شکم و شهوت است.
العبودیَةُ خمسةُ اشیاء: خَلاءُ البطنِ و قرائةُ القرآنِ و قیام اللیّلِ وَ التَضُّرُعُ عِندَ الصُّبح وَ البُکاءُ مِن خَشیَةُ الله؛[6]
عبودیت بر پنج رکن استوار است: 1. خالی ساختن شکم (از حرام) 2. قرائت قرآن 3. تهجّد و شب زندهداری 4. زاری و راز و نیاز با پروردگار در هنگام صبح 5. گریه از خوف خداوند.
امام حسین7:
إنَّ قَوماً عَبَدُوا اللهَ رَغبَةً قَتِلکَ عِبادَةُ التُّجارِ، وَ إنَّ قَوماً عَبَدُوا اللهَ رَهبَةً فَتِلکَ عِبادَةُ العَبیدِ، وَ إنَّ قَوماً عَبَدُوا اللهَ شُکراً فَتِلکَ عِبادَةٌ الأحرارِ، وَ هِیَ أفضَلُ العِبادَهِ؛[7]
همانا عدّهای خداوند متعال را به جهت طمع و آرزوی بهشت عبادت میکنند که آن یک معامله و تجارت خواهد بود و عدّه ای دیگر از روی ترس خداوند را عبادت و ستایش میکنند که همانند عبادت و اطاعت نوکر از ارباب باشد و طائفهای هم به عنوان شکر و سپاس از روی معرفت، خداوند متعال را عبادت و ستایش مینمایند؛ و این نوع، عبادت آزادگان است که بهترین عبادات میباشد.
امام صادق 7:
أفضلُ العِبادَةِ إدمانُ التَّفَکَّرِ فِی اللهِ وَ فِی قُدْرَتِهِ؛[8]
برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت است.
امام جواد7:
أفضَلُ العِبادَةِ الإخلاصُ؛[9]
بافضیلتترین و ارزشمندترین عبادتها آن است که خالص و بدون ریا باشد.
[1] . سوره ذاریات، آیه 56.
[2] . وافی ج26، ص147 ـ بحارالانوار (ط ـ بیروت)، ج74، ص27.
[3] . مجموعه ورام، ج۲، ص108 ـ بحارالانوار، (ط ـ بیروت) ج۶۸، ص184، ح44.
[4] . عدة الداعی، ص233.
[5] . کافی (ط ـ الاسلامیه) ج۲، ص79، ح۲ ـ تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ۲199، ح3946 ـ تحف العقول، ص296.
[6] . مستدرک الوسائل، جلد 2، صفحه 294.
[7] . تحفالعقول، ص177؛ بحارالانوار، جلد 75، صفحه 117، حدیث 5.
[8] . مصباح الشریعه، ص24 [شبیه این حدیث در تفسیر نورالثقلین، ج4، ص324، ح33].
[9] . بحارالانوار، جلد 67، صفحه 245، حدیث 19.
