آموزش قرآن به کودک
از جمله اموختنیها به فرزند قرآن است. یعنی سفارش شد که به فرزند قرآن بیاموزید چرا که قرآن، آئین زندگی است پس فرزند آرام آرام با آئین زندگی آشنا شود و هم از نظر معنوی، روح و روان او جلا پیدا کند. یعنی قرآن هم در جان او تاثیر دارد و هم در چگونه زیستن او.
پس آموزش قرآن به فرزند به نحوی لازم و واجب به شمار میآید. پیامبر (ص) فرمود: أدِّبُوا أولادَکُم عَلی ثَلاثِ خِصالٍ حُبِّ نَبِیِّکُم (ص) وَ حُبِّ أهلِ بَیتِهِ وَ قَرائَهِ القُرآنِ[1]. فرزندان خود را به سه چیز ادب کنید. محبت پیامبر خود و محبت اهل بیت و تلاوت قران.
امام امیر المؤمنین (ع) آموزش قرآن به فرزندرا یک حق قلمداد نموده ودرردیف حقوق فرزند برعهده پدر دانسته وفرمود:
حَقُّ الوَلَدِعَلی والِدِهِ أن یُحَسِّنَ إسمَهُ وَیُحَسِّنَ أدَبَهُ وَیُعَلِّمَهُ القُرآنَ. [2]
حق فرزند برپدر آن است که نام نیک برایش برگزیند واورا به ادب نیک مؤدب کند وبه او قرآن بیاموزد.
وحتی امام صادق (ع) یادگیری قرآن را درهفت سال دوم کودکی لازم شمرده ومی فرمایند: اَلغُلامُ یَلعَبُ سَبعَ سِنینَ وَیَتَعَلَّمُ الکِتابَ سَبعَ سِنینَ … [3]
بچه، هفت سال اول را بازی میکند وهفت سال دوم را به یادگیری قرآن میپردازد.
[1]علاءالدین بن حسام الدین المتقی الهندی، کنزالعمال، حدیث 45409
[2]دشتی، علی، ترجمه نهج البلاغه حکمت- 449
[3]محمدبن الحسن الحر العاملی، وسائل الشیعه ج12 ص 274 ح12
