امر به معروف و نهی از منکر

امر به معروف و نهی از منکر

)وَالْمُومِنوُنَ وَالْمُومِناتُ بَعْضُهُم اَوْلیَاءُ بَعْضٍ یَأمُرُونَ بِالْمَعروُفِ وَ یَنْهَونَ عَنِ الْمُنکَرِ([1]

و مردان و زنان با ایمان دوستان یکدیگرند به کارهای پسندیده امر می‌کنند و از کارهای ناپسند باز می‌دارند.

پیامبر گرامی6:

مَنْ أمَرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَي عَنِ الْمُنْکَرِ فَهُوَ خَلِیفَةُ اللهِ فِي الْأرْضِ وَ خَلِیفَةُ رَسُولِه؛[2]

هر کس امر بمعروف و نهی از منکر نماید، جانشین خدا در زمین و جانشین رسول اوست.

امام علی7:

و من وصیة له7 للحسن7 و الحسین7 لَمّا ضَرَبَهُ ابنُ مُلجِمٍ لَعَنَهُ اللهُ: لاَ تَتْرُکُوا الْأمْرَ بالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْیَ عَن الْمُنْکَرِ فَیُوَلَّي عَلَیْکُمْ أشْرَارُکُمْ ثُمَّ تَدْعُونَ فَلاَ یُسْتَجَابُ لَکُمْ؛[3]

وصیتی از آن حضرت7 به حسن و حسین علیهما‌السلام هنگامی که ابن‌مجلم (لَعَنَةُ اللهُ) او را ضربت زد.

امر به معروف و نهی از منکر را ترک نکنید زیرا در این صورت افراد نادرست بر شما مسلط می‌گردند آنگاه دعا می‌کنید و دعایتان مستجاب نمی‌شود.

وَ ما أعمالُ البرِّ کُلُّها وَالجِهادُ فی سَبیل الله عِندَ الامرِ بِالمَعرُوفِ وَالنَّهیِ عَنِ المُنکَرِ إلاَّ کَنَفثَةٍ فی بَحرٍ لُجِّيٍّ؛[4]

همه کارهای خوب و جهاد در راه خدا در برابر امر به معروف و نهی از منکر چون قطره‌ای است در دریای عمیق.

مَن اَمَرَ بَالمَعرُوفِ شَّدَ ظُهُورَ المُؤمِنینَ؛[5]

کسی که امر به معروف کند پشتِ مؤمنان را محکم کرده است.

وَاعلَمُوا اَنَّ الأمرَ بِالمَعرُوفِ وَالنَّهیَ عَنِ المُنکَرِ لَم یُقَرِّبا اَجَلاً وَ لَم یَقطَعا رِزقاً؛[6]

بدانید امر به معروف و نهی از منکر نه مرگ کسی را نزدیک کرده و نه روزی کسی را قطع.

امام باقر7:

أوْحَي اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ إلَي شُعَیْبِ النَّبيِّ6 أنِّي مُعَذِّبٌ مِنْ قَوْمِکَ مِائَةَ ألْفٍ أرْبَعینَ ألْفاً مِنْ شِرارِهِمْ وَ سِتِّینَ ألْفاً مِنْ خِیَارِهِمْ فَقَالَ7 یَا رَبِّ هَؤُلاَءِ الأشْرَارُ فَمَا بَالُ الأخْیَار فَأوْحَي اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ إلَیْهِ دَاهَنُوا أهْلَ الْمَعَاصِي وَ لَمْ یَغْضَبُوا لِِغضَبِي؛[7]

خدای تعالی به شعیب پیامبر وحی فرمود که: من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب خواهم کرد: چهل هزار نفر بدکار را، شصت هزار نفر از نیکانشان را. شعیب عرض کرد: پروردگارا! بدکاران سزاوارند اما نیکان چرا؟ خدای عز و جل به او وحی فرمود که: آنان با گنهکاران راه آمدند و به خاطر خشم من به خشم نیامدند.

الأمرُ بِالمَعرُوفِ وَ النَّهیُ عَن المُنکَرِ خَلقَانِ مِن خَلقِ اللهِ فَمَن نَصَرَهُمَا أعَزَّهُ اللهُ وَ مَن خَذَلَهُمَا خَذَلَهُ اللهُ؛[8]

امر به معروف و نهی از منکر، دو مخلوق از مخلوقان خداوند می‌باشد، هر کس آن دو را یاری کند، خداوند او را عزیز و آقا گرداند و هر کس آن دو را خوار نماید، خداوند او را خوار و ذلیل گرداند.

[1] . سوره توبه، آیه 71.

[2] . مستدرک الوسایل و مستنبط المسایل، ج12، ص179، ح13817.

[3] . نهج‌البلاغه (صبحی صالح)، ص421 و 422، نامه 47.

[4] . نهج‌البلاغه (صبحی صالح)، ص542، ح374.

[5] . تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ص332، ح 7643.

[6] .  کافی، ج5، ص57.

[7] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج5، ص56، ح1.

[8] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج5، ص59، ح11.