خیر دو جهان

خیر دو جهان

)مَنْ کانَ یُریدُ حَرْثَ الآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فی حَرْثِهِ وَ مَنْ کانَ یُریدُ حَرْثَ الدُّنْیا نُؤْتِهِ مِنْها وَ مالَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ نَصیبٍ([1]

هر کس حاصل زراعت آخرت را بخواهد، به کشت او (در دو جهان) افزایش می‌دهیم و هر کس تنها حاصل کشت دنیا را بخواهد، کمی از آن به او می‌دهیم، اما در آخرت هیچ بهره‌ای ندارد.

پیامبر گرامی6:

قالَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ إذا اَرَدْتُ اَنْ اَجْمَعَ لِلْمُسْلِمِ خَیْرَ الدُّنْیا وَالآخِرَةِ جَعَلْتُ لَهُ قَلْباً خاشِعاً وَ لِساناَ ذاکِراَ وَ جَسَداَ عَلَي الْبَلاءِ صابِراَ وَ زَوجَةً مُؤْمِنَةً تَسُرُّهُ إذا نَظَرَ إلَیها وَ تَحْفَظُهُ أذا غابَ عَنْها فی نَفْسِها وَ مالِهِ؛[2]

خداوند می‌فرماید: «هر گاه بخواهم، خیر دنیا و آخرت را نصیب مسلمانی کنم برای او قلبی خاشع، زبانی ذاکر و بدنی صبور در برابر بلا قرار می‌دهم و به او زنی مؤمن می‌دهم که هر گاه به او نظر کند، شادش نماید و هر گاه غایب گردد حافظ ناموس و مال او باشد.

اَکْثِروا مِنْ قَوْلِ لاحَوْلَ وَلاقُوَةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلیِّ الْعَظیمِ فَاِنَّها مِلْکُ الْجَنَّةِ وَمَنْ اَکْثَرَ مِنْها نَظَرَ اللهُ اِلَیهِ وَ مَنْ نَظَرَ اِلَیْهِ فَقَدْ اَصابَ خَیْرَ الدُّنْیا وَالآخِرَةِ؛[3]

ذکر «لاحَوْلَ وَلاقُوَةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلیِّ الْعَظیمِ» را بسیار بگویید: زیرا که آن، دارای بهشت است و هر کس آن را بسیار بگوید خداوند به او می‌نگرد و هر کس خدا به او بنگرد به خیر دنیا و آخرت دست یافته است.

مَنْ رَزَقَهُ اللهُ حُبَّ الأئَمَّةِ مِنْ أهْلِ بَیْتي فَقَدْ أصابَ خَیْرَ الدُّنیا وَالآخِرَةِ، فَلا یَشُکَّنَّ اَحَدٌ أنَّهُ فِي الْجَنَّةِ فَإنَّ في حُبِّ أهْلِ بَیْتي عِشْرینَ خَصْلَةً عَشَرَة مِنْها فِی‌ الدُّنْیا وَ عَشَرَةٌ مِنْها فِي الآخِرَةِ؛[4]

هر کس که خداوند محبت امامان از اهل بیت مرا نصیب او کرده بی‌گمان به خیر دنیا و آخرت دست یافته و بدون شک در بهشت خواهد بود، پس هیچ یک (از شیعیان) نباید در این که اهل بهشت است شک کند؛ زیرا در دوستی اهل بیت من بیست ویژگی است که ده مورد آن در دنیا و ده مورد آن در آخرت است.

امام علی 7:

اَرْبَعٌ مَنْ اُعْطِیَهُنَّ فَقَدْ اُعْطِیَ خَیْرَ الدُّنیا وَ الآخِرَةِ: صِدْقُ حَدیثٍ وَ اَداءُ اَمانَةٍ وَ عِفَّةُ بَطْنٍ وَ حُسْنُ خُلُقٍ؛[5]

چهار چیز است که به هر کس داده شود خیر دنیا و آخرت به او داده شده: راستگویی، امانتداری، حلال‌خوری و خوش‌اخلاقی.

مَنْ رُزِقَ الدِّینَ فَقَدْ رُزِقَ خَیْرَ الدُّنْیا وَالآخِرَةِ؛[6]

هر کس دین روزی او شود، به راستی خیر دنیا و آخرت روزی او شده است.

امام صادق7:

إذا اَرادَ اللهُ بِعَبْدٍ خَیْرا زَهَّدَهُ فِي الدُّنْیا وَ فَقَّهَهُ فِي الدِّینِ وَ بَصَّرَهُ عُیوبَها وَ مَنْ اوِتیَهُنَّ فَقَدْ اوتیَ خَیْرَ الدُّنْیا وَالآخِرَةِ؛[7]

هر گاه خداوند خیر بنده‌ای را بخواهد، او را بی‌رغبت به دنیا، آگاه در دین و دانای به عیوبش می‌گرداند؛ به چنین کسی خیر دنیا و آخرت داده شده است.

[1] . سوره شوری، آیه20.

[2] . کافی، ج۵، ص327، ح۲.

[3] . بحارالانوار، ج۳۸، ص161، ح83.

[4] . بحارالانوار، ج۲۷، ص78، ح۱۲.

[5] . غررالحکم، ح2142.

[6] . غررالحکم، ح 8523.

[7] . کافی، ج۲، ص130.