رابطه با خدا

رابطه با خدا

)قُل اِن کُنتُم تُحِبُّونَ اللهَ فَاتَّبِعُونی یُحبِبکُمُ اللهُ([1]

بگو اگر خدا را دوست دارید، پس از من پیروی کنید تا خدا دوستتان بدارد.

پیامبر گرامی6:

مَنْ أخلَصَ لِلّهِ أربَعینَ صَباحاً ظَهَرَتْ یَنابیعُ الحِکمَةِ مِنْ قَلبِهِ عَلی لِسانِهِ؛[2]

هر کس چهل روز خود را برای خدا خالص کند چشمه‌های حکمت از قلب وی بر زبانش جاری می‌شود.

لاتَخَف فِي اللهِ لَومَةَ لائمٍ؛[3]

در راه خدا از ملامت و نکوهش ملامتگران نترس.

إیّاکَ أن تَمنَعَ فی طاعَةِ اللهِ فَتُنفِقَ مِثلَیهِ فی مَعصِیةِ اللهِ؛[4]

از خرج کردن در راه طاعت خدا دریغ مکن وگرنه دو برابرش را در راه معصیت او خرج خواهی کرد.

إنَّ أحَبَّ النَّاسِ إلَي اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ ـ یَوْمَ القِیَامَةِ أطْوَعُهُمْ لَهُ؛[5]

روز قیامت محبوب‌ترین آدمیان نزد خداوند فرمان برترینِ آنها از او است.

امام علی7:

مَنْ أصلَحَ فیما بَینَهُ وَ بَینَ اللهِ أصلَحَ اللهُ فیما بَینَهُ وَ بَینَ النّاسِ؛[6]

هر کس رابطه‌اش را با خدا اصلاح کند، خداوند رابطه او را با مردم اصلاح خواهد نمود.

طُوبی لِمَن أخلَصَ لِلّهِ عَمَلَهُ وَ عِلمَهُ وَ حُبَّهُ وَ بُغضَهُ وَ أخذَهُ وَ تَرکَهُ وَ کَلامَهُ وَ صَمتَهُ وَ فِعلَهُ وَ قَولَهُ؛[7]

خوشا به سعادت کسیکه عمل، علم، دوستی، دشمنی، گرفتن، رها کردن، سخن، سکوت، کردار و گفتارش را برای خدا خالص گرداند.

مَنْ تَرَکَ لِلّهِ سُبحانَهُ شَیئاً عَوَّضَهُ اللهُ خَیراً مِمّا تَرَکَ؛[8]

هر کس به خاطر خدای سبحان از چیزی بگذرد، خداوند بهتر از آن را به او عوض خواهد داد.

حضرت زهرا سلام‌الله علیها:

نَحنُ وَسیلَتُهُ فِی خَلقِهِ وَ نَحنُ خاصَّتُهُ وَ مَحَلُّ قُدسِه وَ نَحنُ حُجَّتُه فی غَیبِه وَ نَحنُ وَرَثَهُ أنبیائِه؛[9]

ما اهل بیت رسول خدا صلی‌الله علیه و آله وسیله ارتباط خدا با مخلوقاتیم ما برگزیدگان خداییم و جایگاه پاکی‌ها، ما دلیل‌های روشن خداییم و وارث پیامبران الهی.

امام صادق7:

المُفَوِّوضُ أمرَهُ إلَی اللهِ تَعالَی فِی رَاحَةِ الأبَدِ وَالعَیشِ الدّائِم الرَّغَدِ وَالمُفَوّضُ حَقَاً هُوَ العَالِیِ عَن کُلِّ هِمَّةٍ دُونَ اللهِ تَعَالَی؛[10]

کسی که کارهای خود را به خدا بسپارد همواره از آسایش و خیر و برکت در زندگی برخوردار است و واگذارنده حقیقی کارها به خدا، کسی است که تمام همّتش تنها بسوی خدا باشد.

[1] . سوره آل‌عمران، آیه31.

[2] . نهج‌الفصاحه، ص783، ح2863، جامع‌الاخبار (شعیری)، ص94.

[3] . تحف‌العقول، ص26 و ص180 ـ خصال، ص526 ـ امالی (مفید)، ص269 ـ معانی الأخبار، ص335.

[4] . تحف العقول، ص408 ـ بحارالانوار (ط ـ بیروت)، ج75، ص320.

[5] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج5، ص340.

[6] . من لایحضره الفقیه، ج۴، ص396، ح5845 ـ تنبیه الخواطر یا مجموعه ورام، ج۲، ص163 ـ بحارالانوار (ط ـ بیروت)، ج68، ص366، ح12.

[7] . تحف‌العقول، ص100.

[8] . تصنیف غرر الحکم و دررالکلم، ص240، ح4855.

[9] . منهاج البراعه فی شرح نهج‌البلاغه (خوئی)، ج۲۰، ص97.

[10] . مصباح الشریعة، ص175.