سرزمین کربلا

سرزمین کربلا

)فَلَمّا اَتاها نُودِیَ مِن شاطِیءِ اَلوادِ اَلأیمَنِ فِی البُقعَةِ المُبارَکَةِ([1]

پس چون به آن رسید از جانب راست وادی، در آن جایگاه مبارک.

پیامبر گرامی 6:

یُقبَرُ اِبنی بِأرضٍ یُقالُ لَها کَربَلا هِیَ البُقعَةُ اَلَّتی کانَت فِیها قُبَّةُ الاِسلامِ نَجَااللهُ الَّتی عَلَیهَا المُؤمِنینَ اَلَّذینَ آمَنوا مَعَ نُوحٍ فی الطوفَانَ؛[2]

پسرم (حسین7) در سرزمینی به خاک سپرده می‌شود که به آن کربلا گویند. زمین ممتازی که همواره گنبد اسلام بوده است. چنانکه خدا یاران مؤمن نوح را در همانجا از طوفان نجات داد.

امام علی 7:

هَذا… مَصارِعُ العُشّاقِ شُهَداءُ لایَسبِقُهُم مَن کَانَ قَبلَهُم وَلاَیَلحَقُهُم مَن کَانَ بَعدَهُم؛^[3]

اینجا قربانگاه عاشقان و مشهد شهیدان است. شهیدانی که نه شهدای گذشته و نه شهدای آینده به پای آنها نمی‌رسند.

واهاً لَکَ اَیَّتُهَا التُّربَةُ لَیَحشُرَنَّ مِنکَ قَومٌ یَدخُلونَ الجَنَّةَ بِغَیرَ حِسابٍ؛[4]

خطاب به خاک کربلا فرمود: چه خوش‌بویی ای خاک! در روز قیامت قومی از تو به پا خیزند که بدون حساب و بی‌درنگ به بهشت روند.

امام حسین 7:

تَزهَرُ أرضُ کَربَلا یَومَ القیامَةِ کَالکَوکَبِ الدُّرّیِ وَ تُنادی اَنَا اَرضُ اللهِ المُقَدَّسَةُ الطَّیِّبَةُ المُبَارَکَةُ الَّتی تَضَمَّنت سَیّدَالشُّهَداءِ وَ سَیِّدَ شَبابِ أهلِ الجَنَّةِ؛[5]

زمین کربلا در روز رستاخیز، چون ستاره مرواریدی می‌درخشید و ندا می‌دهد که من زمین مقدس خدایم، زمین پاک و مبارکی که پیشوای شهیدان و سالار جوانان بهشت را در بر گرفته است.

امام باقر 7:

مَرَّ عَلیٌّ بِکَربَلا فی إثنَینِ مِن أصحابِهِ قَال: فَلَمَّا مَرَّ بِها تَرَقرقَت عَیناهُ لِلبُکاءِ ثُمَّ قالَ: هَذا مَناخُ رِکابِهِم وَ هَذا مُلقی رِحالِهِم وَ هیهُنا تُهراقُ دِماؤهُم، طوبی لَکَ مِن تُربَةٍ عَلَیکَ تُهراقُ الأحِبَّةِ؛[6]

امیرالمؤمنین7 با دو تن از یارانش از «کربلا» گذر کردند، حضرت، هنگام عبور از آنجا، چشم‌هایش اشک‌آلود شد، سپس فرمود: اینجا مرکب‌هایشان بر زمین می‌خوابد، اینجا محل بار افکندنشان است و اینجا خون‌هایشان ریخته می‌شود، خوشا به حال تو ای خاکی که خون دوستان بر روی تو ریخته می‌شود!

امام صادق7:

لَیس مِن مَلَکٍ فِی السَّمواتِ وَالأرضِ إلاّ یَسألونَ اللهَ تَبَارَکَ وَ تَعالی أن یوذَنَ لَهُم فِی زِیارَةِ الحُسینِ عَلَیهِ‌السَّلامُ فَفَوجٌ یَنزِلُ وَ فَوجٌ یَعرُجُ؛[7]

هیچ فرشته‌ای در آسمان‌ها و زمین نیست مگر این‌که می‌خواهد خداوند متعال به او رخصت دهد تا به زیارت امام حسین علیه‌السلام مشرف شود، چنین است که همواره فوجی از فرشتگان به کربلا فرود آیند و فوجی دیگر عروج کنند و از آنجا اوج گیرند.

أرضُ کَربَلا وَ مَاءُ الفراتِ اَوّلُ اَرضٍ وَ اَوّلُ ماءٍ قَدَّسَ‌اللهُ تَبارَکَ وَ تَعالی…؛[8]

سرزمین کربلا و آب فرات اولین زمین و اولین آبی بودند که خداوند به آنها قداست و شرافت بخشد.

[1] . سوره قصص، آیه 30.

[2] . کامل‌الزیارات،  ص263.

[3] . بحارالانوار، ج98، ص116.

[4] . شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید، ج۴، ص169.

[5] . ادب‌الطف، ج۱، ص236.

[6] . بحارالانوار، ج۴۴، ص258.

[7] . مستدرک الوسائل، ج۱۰، ص244.

[8] . بحارالانوار، ج98، ص109.