شفا در قرآن
)وَ نُنَزِّلُ مِنَ القُرآنِ مَا هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلمُؤمِنینَ([1]
و ما آنچه را برای مؤمنان مایه شفا و رحمت است از قرآن نازل میکنیم.
پیامبر گرامی 6:
عَلَیْکُمْ بِالقُرآنِ فَإنَّهُ الشِّفاءُ النَّافِعُ وَالدَّواءُ المُبارَکُ وَ عِصمَةٌ لِمَنْ تَمَسَّکَ بِه وَ نَجاةٌ لِمَنْ تَبِعَهُ؛[2]
بر شما باد به کتاب خدا زیرا قرآن شفایی سودمند و داروی پربرکت است و حافظ کسی است که به آن تمسک جوید و نجاتبخش کسی که از آن پیروی کند.
خَیرُ الدَواءِ الْقُرآنُ؛[3]
بهترین دارو، قرآن است.
امام علی7:
لاتَستَشفِیَنََّ بِغَیرِ القُرآنِ فَإنَّهُ مِنْ کُلِّ داءٍ شافٍ؛[4]
به غیر قرآن شفا مجویید، زیرا که از هر دردی، شفا دهنده خواهد بود.
واستَشفُوا بِنُورِهِ فَإنَّهُ شِفاءٌ لِما فی الصُّدورِ؛[5]
و از نور آن شفا جویید؛ زیرا که آن شفابخش بیماریهای سینههاست.
امام باقر7:
مَن لَم یُبرِئهُ الحَمدُ لَم یُبرِئهُ شَيءٌ؛[6]
هر که را سوره حمد بهبود نبخشد، هیچ چیز او را بهبود نبخشد.
امام کاظم7:
فِی القُرآنِ شِفاءٌ مِنْ کُلِّ داءٍ؛[7]
در قرآن، شفای هر دردی است.
امام صادق7:
شَکا رَجُل اِلَی النَبیّ وَجَعاً فی صَدرِهِ، فقال: اِستَشفِ بِالقُرانَ فَاِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقولُ: وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُدُورِ؛[8]
مردی به پیامبر از درد سینه شکایت کرد. حضرت فرمود: از قرآن شفا بجوی، زیرا خدای عزّ و جلّ میفرماید: «قرآن شفاست برای آنچه در سینههاست.»
امام رضا7:
فِي القُرآنِ شِفاءٌ مِن کُلِّ داءٍ وَ قالَ دَاوُ وَا مَرضاکُم بِالصَّدَقهِ وَاستَشفَوا بِالقُرآنِ فَمَن لَمْ یَشفِهِ القُرآنُ فَلا شِفاءَ لَهُ؛[9]
در قرآن دوای هر دردی است، و سپس فرمود: مرضهای خود را با صدقه مداوا و آنها را با قرآن شفا دهید، پس کسی را که قرآن شفا ندهد، پس هیچ شفایی برای او نیست.
شفاعت
)مَا مِن شَفِیعٍ إلاَّ مِنْ بَعْدِ إذْنِهِ([10]
هیچ شفاعتگری نیست مگر پس از اذان او.
فَمَا تَنفَعُهُ شَفَاعَةُ الشَّافِعِینَ؛[11]
و شفاعت شفاعت کنندگان آنها را سود نبخشد.
پیامبر گرامی 6:
لایَنالُ شَفاعَتي مَن اَخَّرَ الصَّلوةَ بَعدَ وَقتِها؛[12]
کسی که نماز را از وقتش تأخیر بیندازد، (فردای قیامت) به شفاعت من نخواهد رسید.
یَشفَعُ الشَّهیدُ فی سَبعینَ مِن اَهلِهِ؛[13]
شهید هفتاد نفر از بستگان خود را شفاعت میکند.
اَلشَّفاعَةُ لاتَکُونُ لِاَهلِ الشَّکِ وَالشِّرکِ وَ لا لِاَهلِ الکُفرِ وَالجُحُودِ بَل یَکُونُ لِلمؤمِنینَ مِن اَهلِ التَّوحیدِ؛[14]
شفاعت برای تردیدکنندگان و مشرکان و کافران نیست بلکه برای مؤمن موحّد است.
فاطمه زهرا سلامالله علیها:
إذا حُشِرتُ یَومَ القیامةَ أرفَعُ هذا إلی یَدي وَ أشفَعُ في عُصاةِ أُمَّةِ أبی؛[15]
آنگاه که در روز قیامت برانگیخته شوم، دستم را بلند میکنم گناهکاران امّت پدرم را شفاعت خواهم کرد.
امام باقر7:
لاشَفیعَ لِلمَرأةِ أنجَحُ عِندَ رَبّها مِن رِضا زَوجِها؛[16]
هیچ شفیعی برای زن نزد پروردگارش نجاتبخشتر از رضایت شوهرش نیست.
امام صادق7:
لایَنالُ شَفاعَتُنا مَنِ استَخَفَّ بِالصَّلاةِ؛[17]
هر کس نماز را سبک بشمارد، به شفاعت ما دست نخواهد یافت.
لاتَستَخِفُّوُا بِفُقَراء شیعَةِ عَلِّیٍ فَاِنَّ الرَّجُلَ مِنهُم یَشفَعُ فی مِثلِ رَبیعَةِ وَ مُضِرٍ؛[18]
فقیران از شیعیان علی7 را خوار و سبک نشمارید که همانا یک نفر از آنها به اندازه قبیله ربیعه و مضر را شفاعت خواهد نمود.
مَا اَحَدٌ مِنَ الاَوَّلینَ وَالآخَرینَ اِلاَّ وَ هُوَ یَحتاجُ اِلی شَفاعَةِ مُحمَّدٍ6 یَومَ القیامَةِ؛[19]
هیچ کس از اولین و آخرین (مخلوقات) نیست مگر اینکه به شفاعت محمد6 در روز قیامت نیاز دارد.
وَالشَّفاعَةُ جائزَةٌ لَهُم اِذَا ارتَضَی اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ دینَهُم؛[20]
شفاعت جایزههائی است برای مؤمنین گنهکاری که دین آنها مورد رضایت خداوند است.
فرازی از زیارت عاشورا:
اَللّهُمَّ ارزُقنی شَفَاعَةَ الحُسَینِ یَومَ الوُرُودِ؛
خدا شفاعت حسین7 را در روز ورود (به قیامت) نصیبم کن.
[1] . سوره اسرا، آیه82.
[2] . جامعالاخبار، ج۱، ص432.
[3] . آثارالصادق، ح26469.
[4] . المحاسن، ج۲، ص180.
[5] . تحفالعقول: 150.
[6] . المحاسن، ج۲، ص179.
[7] . مکارمالاخلاق، ص420.
[8] . کافی، ج6، ص390 ـ سوره یونس، آیه 57.
[9] . مستدرک الوسائل، ج۲، ص98.
[10] . سوره یونس، آیه3.
[11] . سوره مدثر، آیه48.
[12] . محاسن، ج۱، ص80 ـ وسایل الشیعه، ج۴، ص114.
[13] . کنزالعمال، ح 11119.
[14] . میزانالحکمه، ج5، ص117.
[15] . عوالم العلوم و المعارف، ج۱۱، ص451.
[16] . وسایل الشیعه، ج۲۰، ص222 ـ خصال، ج2، ص588.
[17] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج۳، ص270.
[18] . مشکاة الانوار، ص556.
[19] . المحاسن، ج1، ص293.
[20] . بحارالانوار، ح8، ص40.
