آشپزی و خوش مرامی
صاحب حرفه که با مردم سروکار دارد باید خوش مرام باشد یعنی خوش اخلاق باشد ، خوش سخن باشد ، خوشرو و خوش رفتار باشد.
آشپز که حرفه اش مردمی است و دائم با مردم سر و کار دارد و بده و بستان دارد ، باید خوش مرام باشد ، اگر تکبر کند ، عبوس باشد ، بد دهن و فحاش باشد ، تحقیر کننده و مسخره کننده باشد ، منت گذار و موهن باشد قطعا شکست میخورد و قطعا مردم به اومراجعه نمیکنند.
امیر المومنین علی (ع) فرمودند:
سُوءُ الخُلقِ یُوحِشُ القَریبَ وَ یُنفِرُ البَعیدَ[1]
(بد اخلاقی نزدیکان را پراکنده و غریبه های دور را می رنجاند)
و این در حالی است که آشپز کاسب به مشتری و مردم نیازمند است و باید مستمرا با آنها در ارتباط و داد و ستد باشد .
بعکس خوش اخلاقی باعث جذب افراد و باعث افزایش روزی می گردد، چنانکه آن بزرگوار یعنی امیر المومنین علی (ع) در یک کلام دیگر فرمودند :
حُسنُ الأخلاقِ یُدِرُّ الأرزاقَ وَ یُونِسُ الرِّفاقَ[2]
(خوش اخلاقی امتداد و استمرار روزی را افزون و باعث جلب و جذب بیشتر دوستان می گردد)
حاصل آنکه اصحاب آشپزی باید خوش مرام و خوش اخلاق باشند به ویژه بردباری و مهربانی. اصولا کارهای اجتماعی که بستر ساز چالش و تنش است نیاز به حلم و بردباری دارد تا با کمترین اهانت، خشم، عتاب و احیانا بگومگو از مدار خارج نگردد و نزاع و تنش پدید نیاید بلکه به عکس، با مهربانی و اظهار لطف، فضای برخورد و تعامل با دیگران را تلطیف نماید.
[1] – التمیمی الامدی، عبدالواحد، غررالحکم ، ج1 ،ص435
[2] – همان ، ص379
