اندیشه بنان

بدترین مردم

)ّإنَّ شَرَّ الدَّوابِّ عِندَاللهِ الْصُّمُّ الْبُکمُ الَذینَ لایَعْقِلوُنَ([1]

بدرستیکه بدترین جنبندگان نزد خدا کران و لالانی هستند که نمی‌اندیشند.

پیامبر گرامی6:

إنَّ شَرَّ النّاسِ عِنْدَ اللهِ تَعالی یَوْمَ القیامَةِ عالِمٌ لایَنْتَفِعُ بِعِلْمِهِ؛[2]

بدترین مردم نزد خداوند در روز قیامت عالمی است که از علم خود بهره نگیرد.

یا علیُّ، شَرُّ النّاسِ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیاهُ وَ شَرٌّ مِنْ ذلِکَ مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیا غَیْرِهِ؛[3]

ای علی، بدترین مردم کسی است که آخرت خود را به دنیای خود بفروشد و بدتر از او کسی است که آخرت خود را به دنیای دیگری بفروشد.

شَرُّ النّاسِ مَنْ اَکْرَمَهُ النّاسُ اتِّقاءَ شَرِّهِ؛[4]

بدترین مردم کسی است که دیگران از ترس شرش به او احترام بگذارند.

شَرُّ النّاسِ الظّانُّونَ وَ شَرُّ الظّانِّینَ المُتَجَسِّسونَ وَ شَرُّ الْمُتَجَسِّسینَ القَوّالونَ وَ شَرُّ القَوّالینَ الهَتّاکونَ؛[5]

بدترین مردم، بدگمانانند و بدترین بدگمانان تجسس کنندگانند و بدترین تجسس کنندگان بازگو کنندگانند و بدترین بازگو کنندگان پرده‌درانند.

یا عَلیُّ شَرُّ النّاسِ مَنِ اتَّهَمَ اللهَ فی قَضائِهِ؛[6]

ای علی، بدترین مردم کسانی هستند که خداوند را در قضا و قدرش (به بی‌عدالتی) متهم کنند.

امام علی7:

شَرُّ النّاسِ مَنْ لایَعْتَقِدُ الاَمْانَةَ وَ لایَجْتَنِبُ الْخیانَةَ؛[7]

بدترین مردم کسی است که پایبند به امانت نباشد و از خیانت دوری نکند.

شَرُّ النّاسِ مَنْ یَبْتَغِي الْغَوائِلَ لِلنّاسِ؛[8]

بدترین مردم کسی است که بدخواه دیگران باشد.

شَرُّ النّاسِ مَنْ کافی عَلَي الْجَمیلِ بِالْقَبیحِ؛[9]

بدترین مردم کسی است که در برابر خوبی، بدی نماید.

شَرُّ النّاسِ مَنْ لا یَشْکُرُ النِّعْمَةَ وَ لا یَرْعَي الحُرْمَةَ؛[10]

بدترین مردم کسی است که نعمت را شکر نمی‌کند و حرمت را نگه نمی‌دارد.

شَرُّ النّاس مَنْ لا یَعْفو عَنِ الزَّلَّةِ وَ لا یَسْتُرُ الْعَوْرَةَ؛[11]

بدترین مردم کسی است که خطا را نمی‌بخشد و عیب(دیگران) را نمی‌پوشاند.

شَرُّ النّاسِ مَنْ کانَ مُتَتَبِّعاً لِعُیوبِ النّاسِ عَمِیّاً لِمَعایِبِهِ؛[12]

بدترین مردم کسی است که در پی عیوب مردم باشد و عیوب خود را نبیند.

شَرُّ النّاسِ مَنْ یَظْلِمُ النّاسَ؛[13]

بدترین مردم کسی است که به مردم ظلم می‌کند.

[1] . سوره انفال، آیه۲۲.

[2] . امالی، الطوسی، ص527.

[3] . بحارالأنوار، ج۷۷، ص46، ح۳.

[4] . مکارم‌الاخلاق، ص433.

[5] . مستدرک‌الوسائل، ج۹، ص147، ح15.

[6] . الفقیه، ج4، ص363، ح3.

[7] . غرر الحکم، ج۴، ص175، ح5734.

[8] . غررالحکم، ج۴، ص176، ح5741.

[9] . غررالحکم، ج۴، ص178، ح5750.

[10] . غررالحکم، ج۴، ص170، ج5705.

[11] . غررالحکم، ج4، ص175، ح5735.

[12] . غررالحکم، ج4، ص176، ح 5739.

[13] . غررالحکم، ج4، ص164، ح5676.