بصیرت
)بَلِ الاِنسانُ عَلی نَفسِهِ بَصِیرَةٌ([1]
بلکه انسان، خود بر نفس خویشتن بیناست.
امام علی7:
فَإنَّما البَصیرُ مَن سَمِعَ فَتَفَکَّرَ وَ نَظَرَ فَأبصَرَ وَانتَفَعَ بِالعِبرِ ثُمَّ سَلَکَ جَدَداً وَاضِحا یَتَجَنَّبُ فیهِ الصَّرعَةُ فِی المهاوِی؛[2]
با بصیرت کسی است که بشنود و بیندیشد، نگاه کند بینا شود، از عبرتها پند گیرد، آنگاه راه روشنی را بپیماید که در آن از افتادن در پرتگاهها به دور ماند.
دَوامُ الغَفلَةِ یُعمِی البَصیرَةَ؛[3]
غفلت پیوسته، بصیرت را کور گرداند.
امام صادق7:
اَلعامِلُ عَلی غَیرِ بَصیرَةٍ کَالسّائِرِ عَلی غَیرِ الطَریقِ لایَزِیدُهُ سُرعَةُ السَّیرِ اِلاَّ بُعداً؛[4]
آن کسی که بدون بصیرت حرکت میکند مانند کسی است که بیراهه میرود و تند رفتنش جز به دور شدن از راه نمیانجامد.
کَانَ عَمُنَّا العَبّاسُ نَافِذَ البَصیرةِ؛[5]
عموی ما عباس7 دارای بصیرت ژرف بود.
[1] . سوره قیامت، آیه14.
[2] . بحارالانوار، ح74، ص407.
[3] . شرح غررالحکم، ج4، ص22.
[4] . کافی، ج1، ص43.
[5] . نفسالمهموم، ص176 ـ اعیان الشیعه، ج7، ص430.
صلوات شعبانیه اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعِ الرِّسَالَةِ وَ…