بصیرت

بصیرت

)بَلِ الاِنسانُ عَلی نَفسِهِ بَصِیرَةٌ([1]

بلکه انسان، خود بر نفس خویشتن بیناست.

امام علی7:

فَإنَّما البَصیرُ مَن سَمِعَ فَتَفَکَّرَ وَ نَظَرَ فَأبصَرَ وَانتَفَعَ بِالعِبرِ ثُمَّ سَلَکَ جَدَداً وَاضِحا یَتَجَنَّبُ فیهِ الصَّرعَةُ فِی المهاوِی؛[2]

با بصیرت کسی است که بشنود و بیندیشد، نگاه کند بینا شود، از عبرت‌ها پند گیرد، آن‌گاه راه روشنی را بپیماید که در آن از افتادن در پرتگاه‌ها به دور ماند.

دَوامُ الغَفلَةِ یُعمِی البَصیرَةَ؛[3]

غفلت پیوسته، بصیرت را کور گرداند.

امام صادق7:

اَلعامِلُ عَلی غَیرِ بَصیرَةٍ کَالسّائِرِ عَلی غَیرِ الطَریقِ لایَزِیدُهُ سُرعَةُ السَّیرِ اِلاَّ بُعداً؛[4]

آن کسی که بدون بصیرت حرکت می‌کند مانند کسی است که بیراهه می‌رود و تند رفتنش جز به دور شدن از راه نمی‌انجامد.

کَانَ عَمُنَّا العَبّاسُ نَافِذَ البَصیرةِ؛[5]

عموی ما عباس7 دارای بصیرت ژرف بود.

[1] . سوره قیامت، آیه14.

[2] . بحارالانوار، ح74، ص407.

[3] . شرح غررالحکم، ج4، ص22.

[4] . کافی، ج1، ص43.

[5] . نفس‌المهموم، ص176 ـ اعیان الشیعه، ج7، ص430.